انتقاد زیدآبادی از صداوسیما: این خودزنی تا کی ادامه دارد؟
در شرایطی که جنگ، اهمیت مرجعیت رسانهای را دوچندان کرده، این پرسش جدی مطرح است که چرا با وجود انبوه امکانات داخلی، میدان خبر و اثرگذاری بر افکار عمومی تا این اندازه به شبکههای بیرونی واگذار شده است؛ ضعفی که بیش از هر چیز، از یک خودزنی آشکار رسانهای حکایت دارد.
حالا که به نظر میرسد به دلیل شرایط جنگی، محمدباقر قالیباف به عنوان «مرد قدرتمند» جمهوری اسلامی در عرصهی سیاسی ظاهر شده است، آیا میتوان از او پرسید که چرا حکومت، تمام فضای رسانهای و تبلیغاتی و خبررسانی را اینطور مفت و مجانی، دو دستی تقدیم چند شبکهی خبری پادوی باند نتانیاهو در خارج از مرزهای کشور کرده است، به طوری که در خانههای بسیاری از مردم با علایق و سلایق مختلف سیاسی، برنامههای یکسویه و مغرضانهی این شبکهها دیده میشود، اما این همه شبکهی رنگارنگ صدا و سیما رغبتی برای تماشا برنمیانگیزد؟
آیا در جهان کنونی حکومت دیگری وجود دارد که هدایت افکارعمومی مردم خود را به عوامل بیگانه بسپرد و بعد برای خنثیسازی تک تک خبرها و گزارشهای آنان، اینطور خود را به آب و آتش بزند؟
به خدا قسم یک شبکهی مستقل و حرفهای داخلی به راحتی آب خوردن میتواند تمام تبلیغات و افکارسازیهای جعلی تمام شبکههای بیرونی را خنثی کند و ساختار فکری جامعه را بر اساس اطلاعات صحیح و دقیق به سمت داوری منصفانه هدایت کند، اما دریغ…
آخر چطور این نوع خودزنی، مثل منی را که منتقد صریح و مخالف مسالمتجوی بسیاری از سیاستهای شما هستم، به شدت ناراحت و خشمگین میکند، اما خودتان از این فاجعه ککتان نمیگزد؟