چرا گریه مردان روی زمین فوتبال، قابل قبول‌ترین گریه دنیاست؟

نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت: در جهانی که از مردان، سال‌ها و قرن‌ها فقط صلابت خواسته، فقط سکوت خواسته، فقط تحمل خواسته، فوتبال یکی از معدود جاهایی است که هنوز شکست، دلتنگی، فشار، حسرت و حتی عشق می‌تواند از چشم یک مرد بیرون بریزد و کسی آن را پس نزند. برای همین است که گریه مردان روی زمین فوتبال، شاید قابل قبول‌ترین گریه دنیاست.

فوتبال فقط یک بازی نیست که بشود آن را در نود دقیقه خلاصه کرد. آنچه روی چمن می‌بینیم، حاصل سال‌ها فشار، تمرین، دوری، ترس، آرزو و بار توقعی است که روی شانه یک بازیکن جمع می‌شود.

وقتی تیمی حذف می‌شود، وقتی پنالتی از دست می‌رود، وقتی رؤیایی که سال‌ها برایش دویده‌اند در چند ثانیه فرو می‌ریزد، آن اشک،اشکِ فروپاشیِ فشاریست که مدت‌ها جایی برای بروز نداشته.فوتبال این فرصت را می‌دهد که مردی در برابر میلیون‌ها نفر بشکند، بی‌آنکه متهم شود به ناتوانی.

فوتبال هنوز از معدود صحنه‌هایی است که احساس در آن قابل قبول است. در زندگی روزمره، مردها را از کودکی به سمت پنهان کردن رنج هل می‌دهند؛ «قوی باش»، «خودت را نگه دار»، «گریه نکن». اما در فوتبال، همان مردی که باید محکم باشد، ناگهان در پایان بازی روی چمن می‌نشیند، پیراهنش را روی صورتش می‌کشد و گریه می‌کند؛ و تماشاگر نه تنها او را سرزنش نمی‌کند، بلکه بیشتر دوستش دارد. چون آن اشک از جنس حقیقت است.

اشک در فوتبال، شکل عمومیِ یک غم فردی است. همین آن را قابل فهمیدن می‌کند. آدم‌ها می‌دانند این مرد فقط برای خودش نشکسته؛ چیزی بزرگ‌تر در او فرو ریخته است.

ما بازیکنی را می‌بینیم که تا آخرین ثانیه دویده، جنگیده، زمین خورده، دوباره بلند شده، خودش را نگه داشته و بعد، وقتی دیگر چیزی برای نگه داشتن باقی نمانده، اشک ریخته است. این گریه معنی تسلیم نمی‌دهد، از دل مبارزه درآمده. شاید به همین دلیل است که چنین گریه‌ای سبک شمرده نمی‌شود.

گریه مردان روی زمین فوتبال، قابل قبول‌ترین گریه دنیاست، چون یکی از معدود گریه‌هایی است که جهان هنوز در آن، به جای قضاوت، حقیقت را می‌بیند.