آکادمیِ استقلال، ویترینِ پرسپولیس؟

نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت: این روزها خبرهایی از نقل و انتقالات می‌آید که استقلالی‌ها را ناراحت کرده! بازیکنانی که محصول آکادمی هستند پیراهن تیم رقیب را پوشیدند. این نتیجه‌ی زرنگی قرمزهاست یا تعلل آبی‌ها؟!

وقتی باشگاهی سال‌ها برای کشف و پرورش استعداد هزینه کرده، در لحظه‌ای که باید حاصل این سرمایه‌گذاری را برداشت کند، بازیکن را از دست می‌دهد شکستی خورده که در جدول و امتیازات خودش را نشان نمی‌دهد.

این فصل، پوریا شهرآبادی و محمدمهدی زارع، دو بازیکنی که بخشی از مسیر رشدشان را در آکادمی استقلال گذرانده‌اند، با قراردادهای بلندمدت به پرسپولیس پیوستند. پیش از آن هم محمدحسین صادقی، دیگر محصول آکادمی استقلال، سرخ‌پوش شده بود. در کنار آن‌ها، انتقال مستقیم ابوالفضل جلالی از تیم بزرگسالان استقلال به پرسپولیس، تعداد را بالاتر برد؛ پرسپولیس از خلائی استفاده کرد که استقلال در حفظ سرمایه‌هایش به وجود آورده بود.

ساده‌ترین واکنش این است که مسئله را مثل همیشه با جمله‌های تکراری تحلیل کنیم. بگوییم «یاغی‌اند»، «پول بیشتر دیدند»، «وفادار نبودند». اما این قضاوت‌ها برای فرار از سؤال اصلی‌ و سلب مسئولیت از مدیران این باشگاه است.

بازیکنی که سال‌ها در آکادمی رشد کرده، قرار نیست فقط با خاطره عکس‌های نوجوانی‌اش در استقلال زندگی کند. فوتبال حرفه‌ای است؛ او قرارداد می‌خواهد، فرصت بازی می‌خواهد، آینده می‌خواهد و مهم‌تر از همه، می‌خواهد مطمئن باشد راهی از زمین تمرین جوانان تا رختکن تیم بزرگسالان وجود دارد.

اگر این مسیر مبهم باشد، اگر مربیان قدر سرمایه‌های باشگاه را ندانند، طبیعی است که بازیکنان اولین پیشنهاد جدی را جدی بگیرد. درواقع این انتقال از زمانی رقم خورده که باشگاه به بازیکن می‌فهماند در برنامه آینده‌اش جایی ندارد.

وظیفه آکادمی این است که بازیکن را به تیم بزرگسالان برساند و با قرارداد مناسب، برنامه مشخص و فرصت واقعی برای بازی او را دلگرم به ماندن کند.

این وسط هوادار بیشتر از مدیر و مربی حرص می‌خورد! او نیازهای تیم را می‌بیند و دلسوزانه می‌خواهد بازیکنانی که از نوجوانی با تیم بوده و حق آب و گل داشته‌اند رنگ عوض نکنند! حق دارد از دیدن بازیکنی که در استقلال بزرگ شده، با پیراهن پرسپولیس ناراحت شود و این سوال را که معمولا بی جواب می‌ماند مرتب می‌پرسد: چرا استقلال برای نگه داشتن آنها کاری نکرد؟