عذرخواهی کافی نیست آقای قلعهنویی؛ تیم ملی تغییر میخواهد
بازی دوستانه بود؟ بله، ازبکستان قوی بود؟ شاید! باید تغییر کنیم؟ حتما! این تیم با این سبک در جام ملتهای آسیا حرفی برای گفتن نخواهد داشت!
نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت:
تیم ملی در نخستین بازی خود پس از جام جهانی ۲۰۲۶، با نتیجه ۳ بر یک مغلوب ازبکستان شد. جالب اینجاست که تنها گلی که به نام ایران ثبت شد یک گل به خودی توسط اورونوف بود.
امیر قلعهنویی بعد از مسابقه بابت این شکست عذرخواهی کرد و مسئولیت اصلی را پذیرفت. او گلهای اول و دوم را حاصل اشتباهات فردی دانست و گفت تیم هنوز به شرایط آرمانی نرسیده است.
اما چند بار قرار است همین اشتباهات را ببینیم؟ اگر بازیهای دوستانه راهی برای حذف خطاها و مشکلات است پس چرا به جای بیرانوند، بازیکن دیگری توی دروازه نایستاد؟ چرا حاج صفی جای خود را به یک بازیکن تازه نفس نداد؟
ازبکستان در دوره قلعهنویی حریف آشنایی بوده؛ تیمی که ذره ذره شاهد رشدش بودیم و در مقابل آن، تیم ما مدام از صحنه موفقیت فاصله گرفت! باخت اخیر مقابل ازبکستان هم هم دومین شکست ایران در این دوره بود.
اشتباه فردی در فوتبال طبیعی است، بزرگترین بازیکنان هم ممکن است دچارش شوند، اما وقتی اشتباهات در بازیهای مختلف تکرار میشوند، دیگر نباید همهچیز را به یک لحظه یا یک بازیکن نسبت داد.
تیم ملی به دفاع منسجمتر، تصمیمگیری بهتر و برنامهای روشنتر نیاز دارد.
عذرخواهی قلعهنویی قابل احترام است، اما چیزی که بعد از این شکستها و عذرخواهیها اهمیت دارد، عملکرد تیم در زمین است.
اگر قرار است از این بازیهای دوستانه درس بگیریم، باید این تلنگر خودش را در سبک بازی، انتخابها و نتیجههای بعدی نشان دهد؛ وگرنه عذرخواهی، چیزی از مشکلات تیم ملی کم نمیکند.