آیا انتظار ما از فوتبالمان زیاد است؟
بد نیست کلاهمان را قاضی کنیم و با خودمان صادق باشیم، آیا واقعاً سطح فوتبال ما همین شده؟ یا فوتبال آسیا آنقدر جلو رفته که ما هنوز متوجه فاصلهمان نشدهایم؟
نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت:
از ازبکستان شکست خوردیم؛ تیمی که به زانو درآوردنش برای فوتبال ما روزگاری اتفاق مهمی نبود و حالا بردنش تبدیل به آرزو شده است. دیشب به روسیه هم ۲ بر صفر باختیم. آن طرف، تیم امید در ناگویا در بازی سرنوشتساز ۴ بر یک به کرهشمالی باخت و از مرحله گروهی کنار رفت.
وقتی این نتایج پشت سر هم قرار میگیرند، دیگر سخت میشود همهچیز را گردن بدشانسی، یک اشتباه یا یک بازی بد انداخت. تیم بزرگسالان سالهاست با همان ضعفها دستوپنجه نرم میکند و تیم امید هم هنوز درگیر مشکلاتی تکراری یا بهتر است گفته شود بهانههای همیشگی است.
تلختر از نتیجه، فاصلهای است که در زمین دیده میشود. کرهشمالی در همان بازی ۲۱ شوت زد و ایران فقط چهار شوت داشت. این فقط یک عدد ساده از آمار بازی نیست که گزارشگر به آن دست پیدا کرده باشد؛ یعنی تیمی که برای صعود میجنگد، چهار بار توانسته به سمت دروازه حریف شلیک کند و طرف مقابل پنج برابر بیشتر.
پس انتظار ما زیاد است؟ وقتی میگوییم حداقل با رقبای آسیایی رقابت کنیم، توقع بیجایی داریم؟
سالها از فوتبال ایران بهعنوان یکی از قدرتهای آسیا حرف زدهایم. حالا ازبکستان، کرهشمالی و چند تیم دیگر با اسم ایران عقب نمیکشند. زمین عوض شده، رقبا جلو آمدهاند و فوتبال ما هنوز بیشتر از آنکه درباره تغییر حرف بزند، درباره دلیل نتیجهها حرف میزند.
ما قهرمانی نمیخواهیم؛ میخواهیم فوتبال ایران دوباره در زمین، اندازه ادعایش بازی کند. اگر همین انتظار هم زیادی است، پس باید صادقانه بپرسیم: از فوتبالی که داریم، دقیقاً چه انتظاری باید داشته باشیم؟