چرا خواستههای معمولی باید به استعفا برسد؟
امکانات معمول و به حقی که یک مربی برای تمرین دادن و هدایت یک تیم باید داشته باشد چیست؟ آیا به همان میزان که امکانات در اختیار می گذاریم انتظار داریم؟ آیا باید کار به جایی برسد که برای داشتن یک زمین تمرین مناسب، مربی نیمکت را ترک کند؟ استقلال از مربیاش برد میخواهد؛ مربی از باشگاه، جایی برای آمادهکردن تیم. چطور چنین خواستهای باید آنقدر بیپاسخ بماند که کار به استعفا برسد؟
نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت:
امکانات معمول و به حقی که یک مربی برای تمرین دادن و هدایت یک تیم باید داشته باشد چیست؟ آیا به همان میزان که امکانات در اختیار می گذاریم انتظار داریم؟ آیا باید کار به جایی برسد که برای داشتن یک زمین تمرین مناسب، مربی نیمکت را ترک کند؟ استقلال از مربیاش برد میخواهد؛ مربی از باشگاه، جایی برای آمادهکردن تیم. چطور چنین خواستهای باید آنقدر بیپاسخ بماند که کار به استعفا برسد؟
سهراب بختیاریزاده مرد حاشیهطلبی نیست، همیشه سکوت را به حرف زدن ترجیح داده، اما دیگر مهر سکوت را از لبش برداشت. او گفته درخواستش فراهمشدن زمین مناسب، محل استراحت، تغذیه و امکانات رسیدگی به بدن بازیکنان پس از تمرین بوده است.
خواستههایی که در گزارش اختلاف او با مدیران استقلال مطرح شدهاند؛ نه خرید ستارهای گرانقیمت، نه وعده ساختن مجموعهای رؤیایی بوده. حرف، بر سر مقدمات کار است؛ همان چیزهایی که باید پیش از درخواست نتیجه، فراهم باشند.
حالا طبق خبرها، سهراب پس از وعده مدیران برای رسیدگی به مطالباتش، با ادامه همکاری موافقت کرده است. اما موافقت با بازگشت، تضمین برطرفشدن کمبودها نیست. اگر فقط مربی برگردد و شرایط همان بماند، مسئله حل نشده؛ از تیتر خبرها کنار رفته است.
شیوه اعتراض سهراب و غیبت در تمرین، نوعی اعتراض است که نشان میدهد هر سبک مطرح کردن مشکلات تا پیش از آن راه به جایی نبرده است. چرا رسیدگی به نیازهای معمول تیم باید منتظر بحرانی روی نیمکت بماند؟
دلبستگی سهراب به استقلال، مسئولیت باشگاه را کمتر نمیکند. اتفاقاً مربیای که میخواهد بماند، باید امکان کارکردن داشته باشد؛ نه اینکه ماندنش به معنای کنارآمدن با هر کمبودی تعبیر شود.