مصر، ابهت بلژیک را شکست

 نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت: این مسابقه دوباره یادآوری کرد که در فوتبال امروز، اسم‌ها دیگر به‌تنهایی برنده نمی‌شوند. بعضی تیم‌ها قبل از آن‌که در جدول امتیاز از دست بدهند، در خود زمین از هیبت می‌افتند؛ درست مثل بلژیکی که بیشتر با اعتبار گذشته‌اش وارد مسابقه شد تا با کیفیت امروزِ خودش.

بلژیک آن تیمی نبود که صرف حضورش، بقیه را به عقب‌نشینی وادار کند. در طرف مقابل، مصر همان کاری را کرد که همیشه در فوتبال ارزش دارد. مصرِ دونده و جسور، حریفش را از جایگاه اسطوره‌ای پایین کشید و تبدیلش کرد به تیمی تحت فشار و آسیب پذیر.

مهم‌ترین دستاورد بعضی مسابقه‌ها گاهی همین است که ابهت حریف بشکند. وقتی تیمی مثل مصر برابر یک نام بزرگ اروپایی می‌ایستد، یعنی بیشتر از آن‌که به شهرت حریف نگاه کند، روی ضعف‌های واقعی او زوم کرده است.

مصر به خوبی می‌دانست که قرار نیست فقط برای دوام آوردن وارد زمین شود، بلکه می‌تواند روایت بازی را هم، دست‌کم در بخشی از مسابقه، به نفع خودش بنویسد. چنین تیم‌هایی خطرناک‌اند، چون از نظر ذهنی خودشان را بازنده نمی‌بینند.

مصر و بلژیک دو حریف بعدی ما هستند و دقیقاً به همین دلیل، این مسابقه هم هشدار بود، هم فرصت. هشدار از این جهت که مصر را نمی‌شود تیمی صرفاً احساسی و کم‌خطر تصور کرد، و فرصت از این جهت که بلژیک، دست‌کم در شروع کار، آن چهره ترسناک و مسلطی را نداشت که از یک مدعی انتظار می‌رود.

بهترین برداشتی که می‌شود از این مسابقه داشت این است که گروه ما آن‌قدرها هم قابل پیش‌بینی نیست. بلژیک اگر با همین رخوت و بی‌رمقی جلو بیاید، قابل ضربه زدن است؛ و مصر اگر با همین جسارت و تمرکز ادامه بدهد، می‌تواند هر تیمی را به دردسر بیندازد.

این یعنی مسیر تیم ملی نه باید با ترس مطلق دیده شود و نه با خوش‌بینی خام. نباید بلژیک را بیش از حد بزرگ ببینیم و نه مصر را کمتر از اندازه واقعی‌اش. و برای ما که قرار است خیلی زود مقابل هر دوی آن‌ها بایستیم، این شاید از خود نتیجه هم مهم‌تر باشد.