فرانسه طوفانی شروع نکرد، اما طوفانی تمام کرد؛ خط و نشانِ نایب قهرمان

نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت: برای تیمی که جام جهانی قبل تا فینال رفت شروع هر تورنمنت تازه نوعی اعلام حضور دوباره است. فرانسه هم در بازی اول مقابل سنگال، دقیقاً با همین انتظار وارد زمین شد؛ تیمی که نمی‌خواست فقط برنده باشد، می‌خواست یادآوری کند هنوز یکی از جدی‌ترین مدعیان این جام است.

اما این یادآوری، از همان دقیقه اول اتفاق نیفتاد.

اگر کسی فقط نتیجه نهایی را ببیند، شاید تصور کند فرانسه از ابتدا قدرتش را به حریف دیکته کرده، در حالی که روند بازی چیز دیگری می‌گفت.

نیمه اول بدون گل تمام شد، سنگال در جریان بازی بهتر از چیزی ظاهر شد که از یک حریف در سطح دوم انتظار می‌رود و فرانسه هم بیشتر شبیه تیمی بود که هنوز دارد شرایط را می‌سنجد تا تیمی که از همان ابتدا همه‌چیز را می‌بلعد.

فرانسه در قدم اول آن تصویر کاملاً مسلط و بی‌نقصی را که از یک مدعی بزرگ می‌شناسیم نداشت. نه می‌شد گفت از همان ابتدا حریف را خفه کرد، نه می‌شد ادعا کرد از نیمه اول همه‌چیز برای درو کردن رقبا آماده بود.

آبی پوشان بازی را با تردید شروع کرد؛ اما تفاوتش با بسیاری از مدعیان لغزیده این بود که در همان تردید باقی نماند.

نقطه اصلی ماجرا، نیمه دوم بود؛ جایی که نایب‌قهرمان دوره قبل بالاخره چهره واقعی‌تری از خودش نشان داد.

فرانسه وقتی گره بازی را باز کرد، دیگر اجازه نداد بحث به حدس و گمان برگردد. گل‌ها یکی پس از دیگری آمدند و پیامی که به حریف داد قشنگ بود: این تیم وقتی تصمیم بگیرد، تمام می‌کند.

فرانسه از آن تیم‌هایی است که همه در شروع جام، دنبال نشانه‌های قدرت یا عقب نشینی‌اش می‌گردند.برد مقابل سنگال خط و نشان تدریجی بود؛ آنها گفتند حتی اگر شروعمان بی‌نقص نباشد، هنوز کیفیت لازم برای شکستن حریف و تمام کردن کار را داریم.