قطر در اندازه قهرمان آسیا نبود؛ اعتباری که سوخت!

نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت: قطر مقابل بوسنی هم باخت، نه با یک گل که سه گل دریافت کرد تا در کنار باخت سنگینش مقابل کانادا در کنار تک گلی که از سوئیس دریافت کرد آمار گل‌های خورده‌اش به ۱۰ برسد.

قطر در این بازی نه شبیه تیمی بود که با عنوان قهرمانی یک قاره وارد جام شده، نه شبیه نماینده‌ای که بتواند از وزن آن عنوان دفاع کند.

این‌که تیمی با برچسب «قهرمان آسیا» وارد زمین شود، اما در جریان بازی تقریباً هیچ نشانی از اقتدار، شخصیت یا حتی حداقلی از جسارت نداشته باشد مشکل بزرگی است. آنچه از قطر دیده شد، بیشتر از آنکه یادآور یک قهرمان باشد، شبیه تیمی بود که عنوانش از کیفیت واقعی‌اش جلو زده است.

خیلی از تیم‌ها می‌بازند و باز هم احترام‌شان را حفظ می‌کنند. در باختشان ردی از مقاومت، شجاعت یا دست‌کم یک اراده جدی برای ماندن در بازی دیده می‌شود. قطر اما از همان جنس باخت‌هایی را ارائه داد که پیش از ثبت نتیجه هم بوی فروپاشی می‌دهند.

این تیم نه بر بازی سوار شد، نه ریتم خودش را پیدا کرد، نه توانست حریف را وادار به واکنش کند و نه حتی این حس را به جا گذاشت که قرار است برای دفاع از نامش چیزی روی زمین نشان بدهد.

نقد قطر از یک نمایش ضعیف فراتر می‌رود. وقتی تیمی با عنوان قهرمان یک قاره به جام جهانی می‌آید، از چنین تیمی انتظار می‌رود چیزی فراتر از حضور صرف داشته باشد؛ انتظار می‌رود در لحظه‌های سخت، نشانی از بلوغ، اعتمادبه‌نفس و ظرفیت رقابت نشان دهد. قطر اما بیشتر شبیه سهمیه‌ای بود که به تورنمنت رسیده، نه تیمی که آمده باشد از حیثیت یک عنوان دفاع کند.

فاصله میان «قهرمان آسیا» بودن و «در اندازه قهرمان آسیا» ظاهر شدن، در این بازی‌‌ها کاملاً عیان بود.

 قطر نه الهام‌بخش بود، نه خطرناک، نه حتی به معنای واقعی در رقابت حضور داشتن. و همین است که شکست را سنگین‌تر از عدد روی تابلو می‌کند.

چون وقتی تیمی با چنین عنوانی، به‌جای بالا بردن استاندارد نمایندگی از آسیا، خودش به نماد فاصله میان ادعا و واقعیت تبدیل می‌شود، دیگر یک نتیجه ضعیف نیست که به چشم می‌آید.

این مسابقه برای قطر آزمون اعتبار بود و قطر در آن مردود شد.