دیشب، شب سقوط نامها بود؛ آلمان کجای فوتبال ایستاده؟
آلمان حذف شد، اما نه به دست غولهایی چون برزیل، اسپانیا یا انگلیس. این پاراگوئه بود که کابوس آلمان را ساخت...
نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت: دیشب، با حذف آلمان، اطمینان طرفدارانش هم ترک برداشت. آلمان، نامی که حتی در روزهای کمفروغی، همچنان نماد اتکا، سنگینی و سختجانی بود، در مقابل پاراگوئه، نه فقط در ضربات پنالتی، که پیش از آن، در گرداب احتیاط و ناتوانی غرق شد.
و حالا باید پرسید: آلمانِ امروز، دقیقاً کجای نقشه فوتبال ایستاده است؟
خیلی از تیمهای بزرگ حذف میشوند و همچنان ابهت خود را حفظ میکنند. اما تردید درباره آلمان، از جایی دیگر میآید؛ از این واقعیت تلخ که پاراگوئه، نه فقط در ضربات آخر، بلکه در طول بازی، آلمان را در دام ناتوانی در تحمیل ارادهاش گرفتار کرد. خاطره تلخ حذف در جام قبلی توسط ژاپن، این بار در مرحله حذفی توسط پاراگوئه تکرار شد و شکاف میان نام و واقعیت را عمیقتر کرد.
این تیم هنوز پیراهنی تاریخی را به تن دارد، هنوز وقتی وارد تورنمنتی میشود، نگاهها به سویش چرخش میکند. اما در فوتبال مدرن، نامها بهتنهایی بازی را نمیبرند.
اگر نام آلمان هنوز ترس میآفریند، نمایش این روزهایش دیگر آن ترس را تأیید نمیکند. این همان فاصله خطرناکیست که دیشب دوباره خودش را نشان داد؛ فاصلهای میان اعتبار گذشته و وضعیت فعلی.
سالها، آلمان نماد نظمی بود که حتی در بحرانها، خونسردی و قدرت مدیریت لحظههای حساس را به نمایش میگذاشت. اما دیشب، درست در اوج تنشهای روانی، این پاراگوئه بود که آرامتر، سرسختتر و آمادهتر به نظر میرسید.
حذف در پنالتی، را شاید بتوان به گردن شانس انداخت، اما وقتی تیمی پیش از آن، توان کنترل بازی را در قامت یک مدعی ندارد، دیگر نمیتوان همهچیز را به بخت سپرد.
حالا، دیگر «چرا آلمان باخت؟» سوال مهمی نیست. سوال اساسی این است: «آلمان قرار است تا کجا در حاشیه فوتبال بایستد؟»
دیشب، شب سقوط نامها بود، و سهم آلمان از این سقوط، سنگینتر از یک حذف معمولی. این تیم دیگر نمیتواند تنها به گذشتهاش تکیه کند. آلمان، همچنان بزرگ به یاد آورده میشود، اما برای بقا در ذهن فوتبال، باید دوباره بزرگ دیده شود. و این، بزرگترین چالش پیش روی مانشافت است.