«مدیریت زمان»؛ چرا همیشه وقت کم می‌آوریم حتی وقتی بیکاریم؟
گاهی وسط یک روز معمولی، ناگهان متوجه می‌شویم ساعت‌ها گذشته و هنوز کارهایی که در ذهن داشتیم، دست‌نخورده باقی مانده‌اند. از صبح چند بار گوشی را چک کرده‌ایم، میان پیام‌ها و کارهای خانه چرخیده‌ایم، چند تصمیم گرفته‌ایم و چند کار را نیمه‌تمام رها کرده‌ایم. شب هم با فهرستی از کارهای انجام‌نشده به پایان رسیده است.
گروه هنر و زندگی چندثانیه آنلاین نوشت:
نه تنها کارهای نیمه‌تمام مثل باری روی دوشمان سنگینی خواهند کرد، بلکه خودمان را هم سرزنش می‌کنیم که نتوانستیم آنها را به پایان برسانیم.
شکایت از کمبود وقت برای خیلی از ما، به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده. حتی روزهایی که برنامه فشرده‌ای نداریم، باز هم فرصتی برای کارهایی که دوست داریم پیدا نمی‌کنیم.
چند دقیقه سر زدن به شبکه‌های اجتماعی، جواب دادن به پیام‌ها و دنبال کردن خبرها، آرام‌آرام بخش بزرگی از روز را می‌بلعد؛ بی‌آنکه متوجه گذشت زمان شویم.
از طرف دیگر، فهرست کارهایی که برای خودمان می‌سازیم، هر روز بلندتر می‌شود. باید به کارها برسیم، خانه را مرتب کنیم، ورزش کنیم، کتاب بخوانیم، مهارتی یاد بگیریم و از زندگی هم لذت ببریم. گاهی حتی استراحت کردن هم به یکی از وظایف روزانه تبدیل می‌شود؛ کاری که بابت انجام ندادنش عذاب وجدان می‌گیریم.
در چنین شرایطی، ذهن ما فرصت خالی پیدا نمی‌کند. حتی وقتی روی مبل نشسته‌ایم و کاری نداریم، فکرمان میان کارهای عقب‌افتاده و برنامه‌های فردا می‌چرخد.
گاهی به جای شمردن ساعت‌های ازدست‌رفته، لازم است نگاهی به چیزهایی بیندازیم که تمام روزمان را اشغال کرده‌اند. همیشه شلوغی زندگی از رها نکردن کارهاییست که هیچ ضرورتی برای انجامشان نداریم.