از تایتانیک تا بریتینیک؛ داستان باورنکردنی مهمانداری که سه بار از دل فاجعه دریا بازگشت

به گزارش چندثانیه آنلاین به نقل از وب‌سایت All That’s Interesting، این گزارش داستان حیرت‌انگیز «وایولت جساپ» را روایت می‌کند؛ زنی که نه‌تنها غرق‌شدن تایتانیک و بریتَینیک را زنده پشت سر گذاشت، بلکه پیش‌تر در سانحه کشتی خواهرشان، اولیمپیک هم حضور داشت. 

وایولت جساپ از همان کودکی در مقام یک «بازمانده» ظاهر شد؛ سه خواهر و برادرش از دنیا رفتند، خودش به سلّی دچار شد که نزدیک بود جانش را بگیرد، اما از آن جان سالم به در برد. 

شهرت اصلی او اما از جای دیگری می‌آید: این‌که سه سانحه بزرگ دریایی اوایل قرن بیستم را زنده تجربه کرد و بعدها لقب «خانم غرق‌نشدنی» گرفت. 

وایولت در دوم اکتبر ۱۸۸۷ از یک زوج ایرلندی ساکن آرژانتین به دنیا آمد و پس از مرگ پدر، همراه مادرش به انگلستان نقل مکان کرد؛ جایی که مادر به‌عنوان مهماندار کشتی کار می‌کرد. 

وقتی مادر به‌دلیل بیماری دیگر نتوانست سر کار برود، وایولت برای تأمین معاش خانواده پا جای پای او گذاشت و مهماندار شد. 

او دو سال برای «رویال مِیل لاین» کار کرد و بعد به شرکت «وایت استار لاین» پیوست؛ همان شرکتی که تایتانیک و خواهرانش را اداره می‌کرد. 

اولین مأموریت وایولت در وایت استار لاین روی کشتی لوکس «آر. ام. اس اولیمپیک» بود؛ بزرگ‌ترین لاینر غیرنظامی زمان خود. 

چند ماه بعد از سفر افتتاحیه در ژوئن ۱۹۱۱، اولیمپیک در نزدیکی جزیره وایت با رزم‌ناو «اچ. ام. اس هاک» تصادف کرد؛ کاپیتان کشتی، ادوارد اسمیت – که بعداً فرمانده تایتانیک شد – با وجود آسیب شدید، کشتی را سالم به بندر برگرداند. 

با وجود این حادثه، این برخورد در ذهن وایولت آن‌قدرها پررنگ نبود؛ او حتی در خاطراتش هم اشاره‌ای به آن نکرد، در حالی که فصلی مفصل به فاجعه بعدی اختصاص داده است: غرق‌شدن تایتانیک. 

دهم آوریل ۱۹۱۲، تایتانیک، کشتی عظیم و مجلل و خواهر بزرگ‌تر اولیمپیک، در میان هیاهوی بسیار راهی سفر نخست خود شد؛ با استخر، زمین اسکواش و حتی باشگاه ورزشی، مملو از ثروتمندان مشهور و مهاجرانی که رؤیای آغاز دوباره داشتند. 

یکی از معروف‌ترین مسافران، جان جیکوب آستور چهارم، از ثروتمندترین مردان جهان بود که با ازدواج دومش با مِدلین آستور ۱۸ساله جنجال به پا کرده بود؛ وایولت در خاطراتش می‌نویسد چهره مِدلین به‌جای «زنی درخشان»، آرام و رنگ‌پریده و غمگین به نظر می‌رسید. 

وایولت به‌عنوان مهماندار درجه یک، روزهای طولانی را با مرتب کردن تخت‌ها، چیدن گل‌ها و انجام کارهای ریز و درشت برای مسافران می‌گذراند و عادت داشت شب‌ها قبل از خواب، برای نفس کشیدن روی عرشه بیاید. 

اما چهاردهم آوریل ۱۹۱۲، اندکی پس از آن‌که به تختم رفت، تایتانیک با کوه یخ برخورد کرد و همه‌چیز عوض شد. 

او بعد از شنیدن «صدای خرد شدن وحشتناک» بلافاصله سر کارش برگشت؛ وقتی دستور رفتن به قایق‌های نجات صادر شد، از کابین به کابین می‌دوید، جلیقه نجات تن مسافران می‌کرد و مطمئن می‌شد لباس گرم همراه دارند. 

در حالی‌که هنوز با ناباوری با خود فکر می‌کرد «محال است تایتانیک غرق شود، این‌قدر کامل و نو است»، او را به عرشه فراخواندند؛ جایی که زنان به شوهرانشان چنگ زده بودند و نظم به‌تدریج رنگ می‌باخت. 

یکی از افسران کشتی به وایولت و دیگر مهماندارها دستور داد سوار قایق نجات شوند و در همان لحظه بسته‌ای را در آغوش او گذاشت: یک نوزاد. 

وایولت در قایق شماره ۱۶ همراه دیگران نشست و در تاریکی اقیانوس، تماشاگر لحظه‌ای شد که تایتانیک با «غرشی مهیب از انفجارهای زیرآبی» به دو نیم شد و زیر آب رفت. 

صبح روز بعد، قایق آن‌ها و دیگر بازماندگان را کشتی «آر. ام. اس کارپاتیا» نجات داد؛ حدود ۱۵۰۰ نفر در آن فاجعه جانشان را از دست دادند. 

وایولت می‌نویسد هنوز «یخ‌زده و بی‌حس» بود که زنی ناشناس با شتاب به سمتش آمد، کودک را از بغلش قاپید و بدون یک کلمه تشکر ناپدید شد. 

با وجود این تجربه ویران‌کننده، وایولت جساپ کار به‌عنوان مهماندار را رها نکرد. 

در جنگ جهانی اول، او با وظایف پرستاری روی کشتی بیمارستانی «اچ. اِم. اچ. اِس بریتَینیک» کار می‌کرد؛ کشتی خواهر تایتانیک که از یک لاینر لوکس به بیمارستان شناور تبدیل شده بود. 

نوزدهم نوامبر ۱۹۱۶، بریتینیک برای برداشتن مجروحان به‌سوی مودروس یونان حرکت کرد؛ حدود هزار نفر شامل خدمه، پزشکان و پرستاران روی عرشه بودند. 

دو روز بعد کشتی با مین آلمانی برخورد کرد و به‌شدت آسیب دید؛ این‌بار هم وایولت خود را در میانه یک غرق‌شدن دیگر یافت. 

او سوار قایق نجات شد، اما قایق‌شان به‌طرز خطرناکی به‌سمت پروانه‌های هنوز در حال چرخش کشتی کشیده می‌شد؛ ۳۰ نفر در این صحنه جان باختند. 

وایولت در لحظه آخر به درون آب پرید، سرش به کیل کشتی خورد اما زنده ماند و خود را به قایق دیگری رساند؛ سپس تماشا کرد که بریتینیک چگونه سرش را پایین می‌برد، عرشه‌اش مثل اسباب‌بازی فرو می‌ریزد و با آخرین غرش، در اعماق ناپدید می‌شود. 

با این‌که سه فاجعه بزرگ دریایی را پشت سر گذاشته بود، باز هم تسلیم نشد و تا سال ۱۹۵۰ به‌عنوان مهماندار روی کشتی‌ها کار کرد. 

وایولت جساپ بقیه عمرش را روی خشکی و در کنار مرغ‌هایش گذراند و در سال ۱۹۷۱، در ۸۴ سالگی درگذشت؛ زنی که نامش در تاریخ دریانوردی کنار تایتانیک و خواهرانش ثبت شد.