مرگ مرموز لسلی هاوارد؛ آیا نازیها ستاره «بربادرفته» را عمداً هدف گرفتند؟
گزارش «all thats interesting» از مرگ لسلی هاوارد، ستاره «بربادرفته»، روایتی فراتر از یک سقوط هوایی ارائه میدهد؛ روایتی که از تبلیغات ضدنازی، سوءظن به جاسوسی و حتی احتمال اشتباه گرفتن او با چرچیل سخن میگوید.
به گزارش چندثانیه آنلاین به نقل از «all thats interesting»، ژنوویو کارلتون درباره سرنوشت مرموز لسلی هاوارد نوشت:
لسلی هاوارد، ستاره بریتانیایی فیلم «بربادرفته»، اول ژوئن ۱۹۴۳ زمانی کشته شد که یک هواپیمای غیرنظامی در مسیر پرتغال به انگلستان با حمله هشت هواپیمای نازی ساقط شد. در این حمله هر ۱۷ سرنشین هواپیما جان باختند و از همان زمان، گمانهزنیها درباره هدف واقعی این عملیات آغاز شد.
گزارش میگوید هاوارد فقط یک بازیگر مشهور نبود و از سالها بعد از مرگش این فرضیه مطرح شد که او شاید در جنگ جهانی دوم نقشی پنهان برای بریتانیا ایفا میکرده است. همین احتمال، ماجرای مرگ او را از یک حادثه جنگی فراتر برده است.
لسلی هاوارد با نام اصلی «لسلی هاوارد اشتاینر» در ۳ آوریل ۱۸۹۳ متولد شد. او ابتدا کارمند بانک بود، سپس در جنگ جهانی اول خدمت کرد و پس از ابتلا به شوک ناشی از جنگ، به توصیه پزشک به بازیگری روی آورد.
هاوارد پس از آغاز فعالیت در تئاتر لندن، به برادوی نیویورک رفت و در سال ۱۹۳۰ با فیلم «اوتوارد باند» وارد هالیوود شد. او در ادامه با بازی در «برکلی اسکوئر» نامزد جایزه اسکار شد، در «جنگل سنگشده» کنار بت دیویس ظاهر شد، برای «پیگمالیون» دومین نامزدی اسکارش را گرفت و در ۱۹۳۹ در «بربادرفته» بازی کرد.
اما هاوارد مدت زیادی پس از ایفای نقش «اشلی ویلکس» در «بربادرفته» در هالیوود نماند. با آغاز جنگ جهانی دوم، او آمریکا را ترک کرد تا در انگلستان از تلاشهای جنگی کشورش حمایت کند.
به نوشته این گزارش، هاوارد در دوران جنگ هم پخش رادیویی هفتگی داشت و هم در چند اثر ضدنازی نقش محوری ایفا کرد. او در ۱۹۴۱ در فیلم «چهلونهمین مدار» بازی کرد؛ اثری که با هدف ترغیب آمریکا به پیوستن به جنگ ساخته شده بود.
او همان سال فیلم «پیمپرنل اسمیت» را تهیه، کارگردانی و بازی کرد. در این فیلم، شخصیت او یک باستانشناس کمبریجی بود که پشت خطوط دشمن میرفت و زندانیان نازی، از جمله زندانیان اردوگاههای کار اجباری، را آزاد میکرد.
گزارش میگوید این فیلم بعدها الهامبخش رائول والنبرگ، دیپلمات و بازرگان سوئدی، برای نجات هزاران یهودی در مجارستان تحت اشغال نازیها شد. هاوارد سال بعد نیز «نخستین از معدودها» را تهیه، کارگردانی و بازی کرد؛ فیلمی زندگینامهای درباره سازنده جنگنده اسپیتفایر.
در گزارش آمده است که یوزف گوبلز، وزیر تبلیغات نازی، از تمسخر خود در «پیمپرنل اسمیت» خشمگین شده بود و برخی معتقدند از همانجا به فکر انتقام افتاد. هاوارد نیز پیش از سوار شدن به پرواز ۷۷۷ شرکت «بیاوایسی» به همسرش گفته بود درباره این سفر «احساس عجیبی» دارد.
او سپس افزوده بود: «بیخیال؛ تو که میدانی من در هر حال آدم تقدیرگرایی هستم.» با این حال، هواپیمای داگلاس دیسی-۳ که او سوار آن بود، هنگام پرواز با تعقیب هواپیماهای یونکرس یو-۸۸ از فرانسه اشغالی روبهرو شد.
خلبان کمی پیش از ساعت ۱ بعدازظهر با مورس پیام داد: «هواپیماهای ناشناس مرا تعقیب میکنند... من هدف حمله هواپیماهای دشمن قرار گرفتهام.» سپس هواپیما در اقیانوس سقوط کرد و همه سرنشینان آن کشته شدند.
پس از آن، روزنامه گوبلز با تیتر «هاواردِ پیمپرنل آخرین سفرش را انجام داد» به این واقعه پرداخت. گزارش سه فرضیه اصلی را مطرح میکند: هدف بودن خود هاوارد بهدلیل فعالیت پنهانی، اشتباه گرفتن آلفرد چنهالز با وینستون چرچیل، یا هدف بودن مسافران دیگری چون تایرل شروینگتون و ویلفرید اسرائیل؛ با این حال، اسناد مربوط به ادعای جاسوسی هاوارد هنوز از طبقهبندی خارج نشدهاند.