ترس از آب رفتن عیدی؛ چرا کارمندها جرات مرخصی در اسفند و فروردین ندارند؟
عید نوروز برای همه تصویری از سبزه و سفره هفتسین و بدو بدوهای اسفند ماه است. اما وضعیت برای کارمندان به همین جذابی پیش نمیرود!
اسفند و روزهای کاریِ بعد از تعطیلات نوروز، برای خیلی از کارمندها عملاً به «منطقه ممنوعه مرخصی» تبدیل میشود.
شیدا حصاری در چند ثانیه نوشت: روی کاغذ حق داری بین این تعطیلات مرخصی استحقاقی بگیری، اما در عمل، هر روزی که نیایی سرِ کار، میتواند چندصدهزار تا یکیدو میلیون تومان از عیدیای کم کند.
عیدی مختصری که معمولاً چند روز مانده به عید واریز میشود و با این تورم، بیشتر شبیه یک وصله موقت برای بستن خرجهای شب عید است تا یک نفس تازه برای سال جدید، مانعی سخت برای کارمندان ایجاد میکند.
طبق عرف قانون کار، کارگر و کارمندِ مشمول قانون، برای هر سال کار، باید معادل حدود دو ماه حقوق بهعنوان عیدی و پاداش آخر سال بگیرد؛ اما همین حقِ ظاهراً روشن، در قراردادهای سفیدامضا، شرکتهای پیمانکاری و بعضی ادارات، تبدیل میشود به اهرم فشار: اگر مرخصی استحقاقیات را بگیری، اگر چند روزِ آخر سال مرخص شوی، اگر اوایل فروردین کنار خانواده باشی، در محاسبه روزهای کارکرد، کم میآوری و عیدیات آب میرود.
نتیجه این است که خیلیها، درست در زمانی که بچهها تعطیلاند و خانه برای خرید و آمادهکردن عید به حضور بیشتر نیاز دارد، اسفند را تقریباً یکسره سرِ کار میمانند و بعدِ تعطیلات رسمی نوروز هم تا مدتی جرأت مرخصی گرفتن ندارند؛ چون میدانند هر غیبت، میتواند بهانهای برای دستبردن در رقم عیدی یا سختگیری در تمدید قرارداد باشد.
همهی این سختیها برای دریافت عیدیای که معمولاً چند روز مانده به عید روی کارت مینشیند و قبل از آنکه فرصت نفسی تازه بدهد، در برخورد اول با کرایهخانه، قسط عقبافتاده و خرید شب عید، در چند تراکنش محو میشود؛ آنقدر زود که سال نو هنوز درست شروع نشده، حساب و زندگی کارمند دوباره برمیگردد دقیقاً همان جایی که اسفند از آن آغاز شده بود.