چرا مردم خبر را تا آخر نمیخوانند، اما دربارهاش نظر قطعی دارند؟
یک تیتر را میخوانیم، عصبانی میشویم، نظر میدهیم و حتی برای دیگران توضیح میدهیم که «اصل ماجرا» چه بوده؛ در حالی که هنوز دو پاراگراف بیشتر از خبر نخواندهایم!
به گزارش گروه هنر و زندگی چندثانیه آنلاین: این صحنه آنقدر تکرار شده که دیگر عجیب به نظر نمیرسد. هنوز جزئیات خبر نیامده، شاید حتی روایت طرف دیگر ماجرا هم منتشر نشده، اما زیر همان خبر دهها نفر با اطمینان درباره مقصر، دلیل اتفاق و حتی نتیجه نهایی حکم دادهاند.
شبکههای اجتماعی این عادت را شدیدتر کردهاند. همهچیز باید سریع دیده شود، سریع فهمیده شود و سریع دربارهاش واکنش نشان داده شود. کمتر کسی حوصله دارد ببیند بعد از هر تیتر چه نوشتهاند.
در پژوهشی که محققان دانشگاه پنسیلوانیا انجام دادند، بیش از ۳۵ میلیون پست عمومی فیسبوک را در فاصله سالهای ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۰ بررسی کردند. نتیجه جالب بود: حدود ۷۵ درصد لینکهای خبری بدون اینکه کاربر روی لینک کلیک کند و وارد متن خبر شود، به اشتراک گذاشته شده بودند. یعنی در بسیاری از موارد، خبر پیش از خوانده شدن، دستبهدست شده بود.
این ماجرا تنها به کمحوصلگی مخاطب برنمیگردد. حجم اخبار زیاد شده، محتوای کوتاه عادت شده، ذهن خیلی زود خسته میشود و بخشی از مخاطبان هم اساساً نسبت به رسانهها بیاعتماد شدهاند.
اما وسط این همه خبر و سرعت، باید یادمان باشد که تیتر فقط شروع ماجراست. جزئیات در متن میآید؛ همان چیزهایی که ممکن است برداشت اولیه ما را عوض کند.
وقتی فقط تیتر را میخوانیم، عملاً بخشی از ماجرا را میبینیم و درباره کل آن تصمیم میگیریم.
ماجرا وقتی بدتر میشود که همان برداشت نصفهنیمه دستبهدست شود. یکی تیتر را میبیند و نظر خودش را مینویسد، نفر بعد همان را منتشر میکند و چند ساعت بعد، یک برداشت ناقص تبدیل میشود به چیزی که همه با اطمینان دربارهاش حرف میزنند.
گاهی هم مخاطب اصلاً دنبال خبر نیست؛ دنبال همان چند کلمهای است که نظر قبلی خودش را تأیید کند. اگر تیتر مطابق انتظارش باشد، همان را باور میکند و اگر نباشد، سراغ خبر بعدی میرود.
گاهی فقط دو دقیقه صبر و خواندن کامل خبر کافی است؛ بعد اگر خواستیم نظر بدهیم، حداقل میدانیم درباره چه چیزی حرف میزنیم.