خبرنگاری؛ شغلی که تعطیلی را فقط در تقویم می‌شناسد

به گزارش گروه اجتماعی چندثانیه آنلاین: خبرنگاری از آن حرفه‌هایی است که خبر همیشه ممکن است در بدترین یا حساس‌ترین لحظه برسد؛ نیمه‌شب، روز تعطیل، وسط سفر، وسط خستگی یا وسط هر چیزی که قرار بوده شبیه «فراغت» باشد. اما برای خبرنگار، فراغت معنای چندانی ندارد. ذهن او حتی وقتی از تحریریه دور است، هنوز دنبال خبر می‌گردد.

آن چند خطی که مخاطب در چند دقیقه می‌خواند، گاهی حاصل ساعت‌ها دنبال کردن، پرس‌وجو، انتظار و بررسی است.خبرنگار باید بین سرعت و دقت تعادل برقرار کند؛ باید زودتر از دیگران بداند، اما آن‌قدر عجله نکند که حقیقت قربانی سرعت شود.

برای این شغل باید همیشه آماده باشید؛ آماده رفتن به جایی که شاید شرایطش آسان نباشد، شنیدن حرف‌هایی که گاهی شنیدنشان راحت نیست، پرسیدن سؤال‌هایی که ممکن است خوشایند همه نباشد و نوشتن درباره موضوعاتی که شاید برای بعضی‌ها دردسر ایجاد کند.

از دور جذاب است؛ اینکه جزو اولین نفراتی باشی که از یک اتفاق باخبر می‌شوند، اینکه قبل از دیگران سر از ماجراها دربیاوری. اما پشت این جذابیت، فشار زیادی وجود دارد. بخش بزرگی از فشار این شغل دیده نمی‌شود؛ استرسی که قبل از انتشار یک خبر وجود دارد، نگرانی از یک اشتباه، انتظار برای تأیید یک اطلاعات، برخورد با بی‌تفاوتی‌ها و گاهی تحمل قضاوت‌هایی که ساده‌تر از فهمیدن واقعیت کار خبرنگاری است.

خبرنگار معمولاً پشت خبرهایی که تولید می‌کند پنهان می‌ماند. از مشکلات مردم می‌نویسد، صدای کسانی می‌شود که کمتر شنیده می‌شوند، دنبال پاسخ می‌گردد و تلاش می‌کند چیزی را روشن‌تر نشان دهد؛ اما خودش اغلب در حاشیه همان روایت‌ها باقی می‌ماند.

کمتر کسی می‌بیند خبرنگار چند بار یک متن را اصلاح کرده، چند ساعت برای یک پاسخ منتظر مانده، چند تماس بی‌نتیجه گرفته یا چند بار بعد از پایان کار هنوز ذهنش درگیر یک خبر نیمه‌تمام بوده است. او باید همیشه درباره دیگران بداند، اما کمتر کسی درباره حال خودش سؤال می‌کند.

حالا یک روز در تقویم به نام خبرنگاران ثبت شده؛ اما واقعیت این شغل در یک روز خلاصه نمی‌شود.

روزت مبارک خبرنگار؛ برای تمام ساعت‌هایی که دیده نشد، برای تمام خبرهایی که قبل از انتشارشان زندگی کردی و برای حقیقتی که دنبالش دویدی...