وسواسِ بازنویسی پیام قبل از ارسال، از کجا میآید؟
قرار نیست هر پیام مثل نامه رسمی نوشته شود. قرار است دو نفر با هم ارتباط برقرار کنند. اگر جملهات واضح است و منظورت را میرساند، دیگر لازم نیست ده بار عوضش کنی.
به گزارش گروه هنر و زندگی چندثانیه آنلاین: یک پیام دو کلمهای مینویسی، اما فرستادنش گاهی از نوشتن یک متن طولانی سختتر میشود.
مینویسی: «سلام، چطوری؟»
پاک میکنی.
مینویسی: «سلام، وقتت بخیر.»
باز پاک میکنی.
آخرش فقط مینویسی: «سلام»؛ اما همان را هم چند ثانیه نگاه میکنی که مبادا زیادی سرد به نظر برسد.
این ماجرا برای خیلیها آشناست. پیام را نوشتهاید، اما انگشتتان روی ارسال نمیرود. یک بار جمله را میخوانید، یک کلمه را عوض میکنید، دوباره میخوانید و بعد با خودتان فکر میکنید: «نکنه بد برداشت کنه؟»
گاهی یک پیام ساده تبدیل میشود به چند دقیقه فکر و دودلی؛ در حالی که طرف مقابل احتمالاً همان جمله اول را هم کاملاً عادی میخوانده است.
پشت این وسواس معمولاً ترس از قضاوت شدن، بد برداشت شدن یا اشتباه کردن قرار دارد. کمالگرایی هم میتواند ماجرا را طولانیتر کند؛ چون آدم مدام دنبال جملهای میگردد که هیچ جای سوءتفاهمی نداشته باشد.اما هیچ جملهای چنین تضمینی ندارد.
قرار نیست هر پیام مثل نامه رسمی نوشته شود. قرار است دو نفر با هم ارتباط برقرار کنند. اگر جملهات واضح است و منظورت را میرساند، دیگر لازم نیست ده بار عوضش کنی.
گاهی نسخه اول پیام، همان چیزی است که واقعاً میخواستی بگویی؛ نسخههای بعدی فقط ترسهایت را به آن اضافه میکنند.
پس دفعه بعد که پیام را نوشتی و دوباره خواستی پاکش کنی، یک بار دیگر بخوانش. اگر معنیاش روشن است، بفرست.
آدمها معمولاً آنقدر که ما فکر میکنیم، روی تکتک کلمههای پیاممان زوم نمیکنند.