«بعداً انجامش میدهم»؛ چرا کارهای دو دقیقهای هفتهها عقب میافتند؟
یک مرور جزیی با خودتان بکنید میبینید کارهای کوتاه چند دقیقهای زیادی دارید که روی هم تلنبار شدهاند. یک پیام دو خطی، پرداخت یک قبض، فرستادن یک فایل یا یک تماس کوتاه.
به گزارش گروه هنر و زندگی چندثانیه آنلاین: معمولا به خودمان میگوییم «بعداً انجامش میدهم.» بعداً میشود عصر، عصر میشود فردا و فردا هم میتواند چند هفته طول بکشد. هر بار هم که یادمان میافتد، همان حس آشنای «باید این را هم انجام بدهم» برمیگردد.
خیلی وقتها پای کمبود وقت وسط نیست. خودِ کار ممکن است خستهکننده باشد، اضطراب ایجاد کند یا ترس از اشتباه همراهش باشد. برای همین مغز ما ترجیح میدهد چند دقیقه از آن فاصله بگیرد و سراغ کاری برود که همان لحظه حال بهتری میدهد.
چند دقیقه چرخیدن در شبکههای اجتماعی، دیدن یک ویدئو یا حتی مرتب کردن یک کشو، از انجام دادن کاری که ذهنمان از آن خوشش نمیآید راحتتر است. نتیجه کار کوچک هم چندان فوری به چشم نمیآید، اما پاداش سرگرمی همان لحظه میرسد.
برای همین یک کار دو دقیقهای، گاهی روزها در ذهن میچرخد و انجام نمیشود.
راه سادهتر این است که کار را آنقدر کوچک کنیم که شروعش سخت نباشد. فایل را باز کنیم، یک جمله بنویسیم، شماره را بگیریم یا فقط قبض را روی صفحه پرداخت بیاوریم.
خیلی وقتها بعد از همین قدم اول، ادامه دادن کار خیلی راحتتر میشود.
«بعداً انجامش میدهم» شاید ساده به نظر برسد، اما همین دو کلمه میتواند یک کار دو دقیقهای را هفتهها عقب بیندازد.