آدم‌ها چرا در فضای مجازی بیشتر از واقعیت، خودشان را می‌سازند؟
در زندگی واقعی، همه‌چیز دست خودمان نیست؛ اما در فضای مجازی می‌توانیم انتخاب کنیم دیگران کدام قسمت از ما را ببینند.
گروه هنر و زندگی چندثانیه آنلاین نوشت:
چندبار عکس می‌گیریم، وسواس‌گونه نگاهشان می‌کنیم، بهترینش را انتخاب می‌کنیم و منتشرش می‌کنیم. از سفر رفتن، از مهمانی، خرید، موفقیت، و خاطرات روزهای خوبمان در فضای مجازی ردی باقی می‌گذاریم.
کمتر کسی عکس خستگی، دعوای خانوادگی، یک روز بد کاری یا زمانی را می‌گذارد که گوشه خانه نشسته و حال هیچ کاری را ندارد.
شبکه‌های اجتماعی باعث شده‌اند کم‌کم یک نسخه مرتب‌تر از خودمان بسازیم؛ آدمی که همیشه سرحال، موفق، خوش‌لباس و راضی به نظر می‌رسد. نسخه‌ای که قرار است دیگران دوستش داشته باشند.
فضای مجازی این امکان را به ما می‌دهد که قبل از دیده شدن، خودمان را سروسامان بدهیم. می‌توانیم عکس را ویرایش کنیم، متن را عوض کنیم و پستی را که فکر می‌کنیم ممکن است با آن زیر سوال برویم پاک کنیم.
در زندگی واقعی چنین فرصتی نداریم. آدم‌ها ما را همان‌طور که هستیم می‌بینند؛ وقتی حوصله‌مان کم است، عصبانی هستیم، اشتباه کرده‌ایم یا روزهای بدی را پشت سر می‌گذاریم.
لایک و کامنت هم این بازی را جدی‌تر می‌کند. وقتی یک عکس بیشتر دیده می‌شود، همان مدل از خودمان را دوباره تکرار می‌کنیم. کم‌کم یاد می‌گیریم چه چیزی بیشتر پسندیده می‌شود و همان را بیشتر نشان می‌دهیم.
حالا بد نیست یک لحظه از صفحه گوشی فاصله بگیریم؛ خودمان را دقیق‌تر ببینیم، آدمی که آنجا ساخته‌ایم، چقدر به آدمی که در زندگی واقعی هستیم شبیه است؟