شهر برای کسی که نمی‌تواند از پله بالا برود، چقدر قابل استفاده است؟
برای کسی که روی ویلچر می‌نشیند، یا سالمندی که توان کمتری دارد گاهی یک پله کوتاه کافی است تا تمام مسیرش به بن‌بست برسد. و خیلی از کوچه‌ها و پیاده‌روها پله‌های کوتاه و بلند دارند. شهر برای همه طراحی نشده؟!
گروه هنر و زندگی چندثانیه آنلاین نوشت:
فردی را تصور کنید که از خانه بیرون می‌آید، به پیاده‌رو می‌رسد و با جدول بلندی روبه‌رو می‌شود که عبور از آن آسان نیست. خودش را به مترو می‌رساند، اما آسانسور کار نمی‌کند. برای رفتن به بانک، مطب پزشک یا ورود به یک مغازه هم باید دنبال راهی بگردد که از چند پله بالا برود. مسیری که برای دیگران چند دقیقه بیشتر طول نمی‌کشد، برای او می‌تواند به یک دردسر طولانی تبدیل شود.
این موانع در زندگی روزمره آن‌قدر تکرار می‌شوند که خیلی‌ها اصلاً متوجهشان نیستند. کسی که بدون فکر از پله بالا می‌رود، شاید نداند همان چند پله چطور می‌تواند یک نفر را مدت‌ها متوقف کند. سالمندی که زانوهایش درد می‌کند، مادری که کالسکه بچه را هل می‌دهد و فردی که با ویلچر رفت‌وآمد می‌کند، هر روز با همین موانع سروکار دارند.
مشکل از جایی جدی‌تر می‌شود که این موانع پشت سر هم قرار می‌گیرند. آدم برای انجام یک کار ساده، ناچار می‌شود از دیگران کمک بخواهد یا قید رفتن را بزند.
طراحی شهر باید رفت‌وآمد را برای همه آسان کند؛ برای کسی که سریع راه می‌رود، کسی که به‌سختی قدم برمی‌دارد و کسی که با ویلچر از خانه بیرون می‌آید.
هزینه این بی‌توجهی را شهروندان هر روز می‌پردازند؛ تصمیم‌گیرانی که نقشه شهر را می‌کشند، باید از همان ابتدا به فکر همه کسانی باشند که قرار است در آن زندگی کنند.