ظهور دموکرات اپستینی

 این رویکرد که اصطلاحا «دموکرات اپستینی» نام گرفته، این حزب را به دو بخش تقسیم کرده است. گروهی آن را یک ضرورت اخلاقی و سیاسی می‌دانند، در حالی که دیگران هشدار می‌دهند این بازی با آتش می‌تواند نتیجه‌ای معکوس داشته باشد و به حزب خودشان آسیب بزند. 

 طرفداران این استراتژی استدلال می‌کنند که ترامپ سال‌ها دوست صمیمی اپستین بود و شواهد زیادی از جمله حضور در مهمانی‌ها، سفر با هواپیمای شخصی او و مکالمات ضبط شده وجود دارد که نشان می‌دهد ترامپ از رفتارهای مجرمانه اپستین آگاه بوده یا حتی در آن‌ها مشارکت داشته است. 

 آن‌ها می‌گویند مردم حق دارند همه حقیقت را بدانند و اگر انتشار این اسناد به شکست ترامپ کمک کند، ارزش هرگونه ریسکی را دارد. از نظر آن‌ها، این هم مسئله عدالت برای قربانیان و هم شفافیت سیاسی است و هیچ بهانه‌ای برای پنهان کاری باقی نمی‌ماند. 

 اما مخالفان درون حزبی هشدارهای جدی مطرح کرده‌اند. نخست آنکه تمرکز بر اپستین، حزب دموکرات را از مسائل اصلی و ملموس برای رای دهندگان مانند اقتصاد، تورم، سلامت، مهاجرت و عدالت اجتماعی دور می‌کند. دوم آنکه این اقدام ممکن است به عنوان سیاست انتقام جویانه شخصی علیه ترامپ تلقی شود و او را از یک سیاستمدار جنجالی به یک قربانی توطئه تبدیل کند، نقشی که ترامپ در آن استاد است و بارها از آن سود برده است. سوم آنکه خود حزب دموکرات هم در گذشته با اپستین روابطی داشته که می‌تواند شواهدی علیه آن‌ها را آشکار کند. 

 از جمله نگران کننده‌ترین خطرات برای دموکرات‌ها، سابقه روابط برخی از چهره‌های ارشد حزب با اپستین است. بیل کلینتون، رئیس جمهور اسبق دموکرات، چندین بار با هواپیمای شخصی اپستین سفر کرده بود. برخی از اعضای ارشد حزب هم در مراسم و مهمانی‌های او شرکت می‌کردند. به همین دلیل، منتقدان هشدار می‌دهند اگر دموکرات‌ها پرونده‌های اپستین را به طور کامل باز کنند، ممکن است ناگهان متوجه شوند که شواهد علیه خودشان هم بیش از حد انتظار است. ترامپ خود بارها از این نقطه ضعف استفاده کرده و دموکرات‌ها را منافق خوانده است. 

در میان دموکرات‌ها، چهره شاخصی مانند رو خانا از کالیفرنیا پیشتاز این کمپین است. او در مصاحبه‌های متعدد گفته که دیگر زمان پنهان کاری گذشته و مردم باید همه چیز را بدانند. اما نامزدهای میانه‌روتر و استراتژیست‌های باتجربه حزب نگرانند که این تاکتیک رای دهندگان مستقل و محافظه‌کار میانه را که از رسوایی‌های اخلاقی خسته شده‌اند، از دموکرات‌ها دور کند. به گفته یکی از مشاوران ارشد حزب: «ممکن است در کوتاه مدت ترامپ را زخمی کنیم، اما در بلندمدت به اعتبار خودمان خدشه وارد می‌کنیم.» 

 در نهایت، پرسش اساسی این است: آیا حزب دموکرات با تبدیل شدن به حزب اپستین حتی با نیت درست، در دام همان تاکتیکی می‌افتد که ترامپ در آن استاد است؟ تاکتیکی که همه چیز را شخصی می‌کند، بحث از مسائل ساختاری و سیاسی را به حاشیه می‌راند، و میدان نبرد را به سطح رسوایی‌های اخلاقی و انتقام جویی شخصی تقلیل می‌دهد. شواهد سال‌های گذشته نشان داده که افشای متقابل اتهامات اخلاقی تاثیر چندانی بر پایگاه رای ترامپ نداشته، در حالی که می‌تواند حزب مخالف را از تمرکز بر وعده‌های ملموس و آینده نگرانه برای بهبود زندگی شهروندان بازدارد. شاید دموکرات‌ها از خود بپرسند که آیا این جنگ ارزش پیروزی ظاهری که ممکن است به قیمت از دست دادن جان سیاسی خودشان تمام شود، دارد یا نه.