چرا «میشود» بعد از یک قسمت متوقف شد؟
الهام اخوان چرا ناگهان از تلویزیون غیب شد؟!
توقف یک برنامه تنها پس از پخش یک قسمت، صرفاً یک جابهجایی ساده در کنداکتور نیست؛ نشانهای است از خلأ در تصمیمگیری و نبود قطعیت در سیاستگذاری.
روزنامه فرهیختگان با اشاره به توقف ناگهانی برنامه «میشود» با اجرای الهام اخوان نوشت: توقف یک برنامه تنها پس از پخش یک قسمت، صرفاً یک جابهجایی ساده در کنداکتور نیست؛ نشانهای است از خلأ در تصمیمگیری و نبود قطعیت در سیاستگذاری، آنهم در شرایطی که پیش از رسیدن یک برنامه به آنتن، هزینههای قابلتوجهی صرف ایدهپردازی، پیشتولید، طراحی دکور، دستمزد عوامل و تبلیغات شده است.
هر دقیقه آنتن در تلویزیون سرمایه است و توقف ناگهانی یک برنامه به معنای نادیدهگرفتن تمام سرمایهگذاریهای مادی و معنویای است که پیشتر انجام شده و میتواند به اعتبار رسانه نیز آسیب بزند. آنتن، آخرین حلقه زنجیره تولید است، نه نقطه شروع تردیدهای مدیریتی.
در یک رسانه فراگیر مانند تلویزیون، تصمیم برای تولید و پخش نباید تصمیمی لحظهای یا مبتنی بر آزمونوخطا باشد و عقبنشینی پس از پخش، این تصور را ایجاد میکند که تصمیم اولیه با قطعیت و اطمینان کافی همراه نبوده است.
چنین توقفهایی علاوه بر هزینه مالی، پیام ناپایداری به بدنه تولید منتقل میکند و وقتی برنامهسازان میبینند حتی پس از عبور از همه فیلترهای رسمی، تضمینی برای تداوم پخش وجود ندارد، احساس ناامنی حرفهای میکنند. نتیجه این روند، محافظهکار شدن فضای تولید و آسیب دیدن خلاقیت و پویایی رسانه است.
واکنشهای فضای مجازی، موافق و مخالف، امری طبیعی است»، اما «نمیتوان واکنشهای متمرکز در یک بستر مشخص را معادل افکار عمومی گسترده دانست.
اگر تنها واکنش مدیریت، پایین کشیدن برنامه از آنتن باشد، این پیام منتقل میشود که سیاستگذاری رسانه تحتتأثیر فشارهای مقطعی فضای مجازی انجام میشود.
پرسش اصلی این است که مرجع نهایی تصمیمگیری درباره آنتن کجاست؛ مدیران مسئول یا تایملاین شبکههای اجتماعی؟
تفاوت زیادی میان شنیدن نقد و تبعیت از فشار وجود دارد؛ چراکه هر توقف ناگهانی، نهتنها یک برنامه، بلکه بخشی از اعتبار و اقتدار رسانه را از آنتن حذف میکند.