می توان به توافق های کوچک در مذاکرات و آزادسازی اندکی پول دل بست؟ | واشنگتن دنبال حل مسئله خود با ایران نیست

به گزارش چندثانیه آنلاین، روزنامه شرق نوشت:

وقتی مقام ایرانی می‌گوید «تقریبا خیلی جلو رفتیم»، اما بلافاصله توضیح می‌دهد که محور مرحله نخست، آزادسازی ۵۰ درصد از منابع بلوکه‌شده با امضای یادداشت تفاهم و باقی آن طی یک یا دو ماه است، تصویر واقعی روشن می‌شود. مرحله نخست، نه بر محور رفع تحریم‌هاست و نه بر محور بازطراحی چارچوب هسته‌ای؛ بلکه بر محور آزادسازی بخشی از پول‌های خود ایران تعریف شده است.

ایران در جنگ ۱۲روزه و جنگ رمضان، فقط هزینه نظامی نداد؛ بلکه هزینه سیاسی، اقتصادی، امنیتی و روانی پرداخت کرد. این هزینه‌ها برای تغییر موازنه بود، نه برای اینکه امروز سقف مذاکرات به آزادسازی بخشی از منابع بلوکه‌شده تقلیل پیدا کند.

آمریکا در آستانه یک دوره انتخاباتی و درگیر با رقابت‌های ژئوپلیتیک با چین و روسیه، به دنبال مدیریت پرونده‌هاست، نه حل‌وفصل آنها. آزادسازی بخشی از منابع بلوکه‌شده برای واشینگتن یک ابزار کم‌هزینه برای کنترل تنش است.

از برجام تا مذاکرات اخیر و تبادل‌های محدود، واشینگتن بارها از الگوی «گام‌های محدود در برابر امتیازهای قابل بازگشت» استفاده کرده است؛ الگویی که هدفش مدیریت بحران است، نه حل آن.

آیا این توافق تغییری واقعی در ساختار تحریم‌ها ایجاد می‌کند؟ آیا برنامه هسته‌ای ایران در برابر آزادسازی بخشی از پول‌ها محدود می‌شود؟ آیا این معامله پایان فشارهاست یا آغاز مرحله‌ای جدید از مدیریت بحران؟

جامعه مذاکره را نفی نمی‌کند؛ آنچه نفی می‌شود، معامله کوچک در برابر هزینه بزرگ است.