چرا صدای خودمان در ضبط با چیزی که میشنویم فرق دارد؟
صدای ضبطشده همان چیزی است که دیگران هر روز از ما میشنوند، اما برای خودمان بهدلیل حذف فرکانسهای درونی بدن، مثل صدای یک غریبه است که با تمرین و تکرار، مغز به شنیدن آن عادت میکند.
زهرا شفیعی در چندثانیه آنلاین نوشت: صدای ضبطشده ما برای خودمان بسیار عجیب و متفاوت به نظر میرسد، زیرا آنچه ما هنگام حرف زدن میشنویم، با صدایی که دیگران از ما میشنوند تفاوت اساسی دارد.
وقتی صحبت میکنیم، صدا از دو مسیر به گوش ما میرسد: اول مسیر هوایی که برای همه مشترک است، و دوم انتقال ارتعاشات صدا از طریق استخوانهای جمجمه و فک به گوش داخلی.
این انتقال استخوانی باعث میشود ما صدای خودمان را در ذهنمان بمتر، گرمتر و با جزئیات بیشتر از آنچه واقعاً در فضا طنینانداز میشود، احساس کنیم.
دستگاههای ضبط اما فقط صداهای منتقلشده از راه هوا را ثبت میکنند و سهم انتقال استخوانی را حذف میکنند؛ به همین دلیل صدای ضبطشده برای ما نازکتر و غریبهتر به نظر میرسد.
ما سالها به شنیدن آن صدای «ترکیبی» عادت کردهایم و وقتی ناگهان نسخه واقعی و بیرونی آن را در ضبط میشنویم، مغز بهدلیل عدم تطابق با الگوهای قدیمی، آن را غیرطبیعی تشخیص میدهد.
البته کیفیت تجهیزات ضبط، نوع میکروفون و آکوستیک محیط نیز در تغییر رنگ و کیفیت صدا تأثیر دارند و میتوانند این تفاوت را نسبت به صدای واقعی ما، تشدید یا تغییر دهند.
در نهایت، صدای ضبطشده همان چیزی است که دیگران هر روز از ما میشنوند، اما برای خودمان بهدلیل حذف فرکانسهای درونی بدن، مثل صدای یک غریبه است که با تمرین و تکرار، مغز به شنیدن آن عادت میکند.