پیام محبتآمیز اینفانتینو به ایران؛ تقدیر واقعی یا جبران یک کمکاری؟
اینفانتینو با تیم ما مهربانی میکند، برایش پست مینویسد و از آن تقدیر میکند. تیم ایران وزنهی مهمی در هیچ جام جهانی نبوده، این رفتار رییس فیفا چه معنایی دارد؟!
نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت: اینفانتینو فقط به انتشار یک پیام تشریفاتی و خداحافظی اکتفا نکرد او از «کیفیت استثنایی»، «جنگندگی»، «انسجام تیمی» و عملکرد ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ گفت؛ آن هم در شرایطی که دهها تیم دیگر آمدهاند، حذف شدهاند و رفتهاند، بیآنکه چنین توجهی دریافت کنند.
این حجم از تحسین دقیقاً برای چیست؟
ایران در این جام تیمی بود که با آسیبهای پس از جنگ راهی جام جهانی شد. تیمی که برخلاف بسیاری از رقبا، آرامش و ثبات معمول یک تورنمنت را تجربه نکرد. از سوی دیگر آمریکا اصلا میزبان خوبی برای ایران نبود. محدودیتهای موجود باعث شد ملیپوشان پس از مسابقات بارها ناچار به جابهجایی میان آمریکا و مکزیک شوند؛ وضعیتی که طبیعتاً بر روند آمادهسازی و ریکاوری تیم تأثیر میگذاشت. در چنین شرایطی، اغراق نیست که بگوییم ایران یکی از پیچیدهترین پروندههای این جام بود.
اما جالب است که بحثها بعد از حذف ایران تمام نشد. برعکس، از همان لحظه آغاز شد. در روزهای پس از کنار رفتن تیم ملی، شایعه تبانی برای حذف ایران همه جا پیچید، هرچند سلامت آنها مورد بررسی قرار نگرفت اما بهرحال فضای عمومی و ژورنالیستی را به خود مشغول کرد.
دقیقاً در همین نقطه است که پیام اینفانتینو معنای دیگری پیدا میکند.
او فقط از ایران تعریف نکرد؛ از مسیری تعریف کرد که ایران طی کرده بود. بیشتر از نتیجه، روی کیفیت حضور تیم دست گذاشت. بیشتر از حذف، روی مقاومت تأکید کرد. بیشتر از پایان راه، درباره چگونگی پیمودن آن حرف زد.
این انتخاب واژهها اتفاقی به نظر نمیرسد.
فوتبال امروز مدیریت روایتها هم هست. وقتی تیمی به یکی از سوژههای یک تورنمنت تبدیل میشود، وقتی درباره شرایط حضورش، دشواریهای مسیرش و حتی نحوه حذفش بحث شکل میگیرد، وقتی رییس امنیت ملی آمریکا، برای حذف ایران میرقصد، هر واکنشی از سمت نهادهای بزرگ فوتبال رنگ و بوی خاصی دارد.
و حالا باز هم سوال را تکرار میکنیم: اگر ایران صرفاً یکی از تیمهای حذفشده بود، آیا چنین پیامی منتشر میشد؟ اگر داستان این تیم فقط در نود دقیقههای داخل زمین خلاصه میشد، آیا رئیس فیفا اینگونه روی «جنگندگی» و «استقامت» تأکید میکرد؟
شاید پاسخ را هرکس به شکل خودش بدهد. اما یک چیز روشن است؛ اینفانتینو برای نتیجه ایران پیام نفرستاد. برای خودِ ایران پیام فرستاد.
برای تیمی که در یکی از غیرعادیترین شرایط ممکن وارد جام شد، با مجموعهای از فشارهای ورزشی و غیرورزشی دستوپنجه نرم کرد و بعد از حذف هم از مرکز توجه بودن در جام بیرون نرفت.
به همین دلیل، پیام رئیس فیفا را میشود هم یک ادای احترام صادقانه دانست و هم تلاشی برای بستن پروندهای که شاید برای خیلیها هیچوقت بسته نشود.