تورنمنت سه جانبه یا اختراع فدراسیون؟! تصمیمی که هنوز نیاز به توضیح دارد
جنگ شد، لیگ ادامه نیافت و تکلیف سهمیههای ایران در آسیا پادرهوا ماند! اما همه چیز آنقدر روشن و ساده بود که نیاز به فکر کردن هم نداشت چه رسد به کاری که فدراسیون کرد!
نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت: تورنمنت سهجانبهای که برای تعیین نماینده ایران در لیگ قهرمانان آسیا ۲ برگزار شد، به جای آن که یک بحران را تمام کند؛ خودش به بزرگترین بحران تبدیل شد! روشی در پیش گرفته شد که کمتر کسی در فوتبال حرفهای به آن رجوع میکرد!
همهچیز از جایی شروع شد که زمان میگذشت و AFC منتظر معرفی نماینده ایران بود و فدراسیون، بهجای آنکه مسئولیت اعلام سهمیه را بپذیرد، صورت مسئله را به زمین فوتبال برد و اسمش را گذاشتند «تعیین سهمیه در زمین، نه پشت میز». شعار زیبایی بود؛ آنقدر زیبا که اگر ادامه ماجرا اتفاق نمیافتاد، شاید همه باورش میکردند.
زمین چمن اما، هیچ ابهامی باقی نگذاشت.چادرملو پرسپولیس را شکست داد؛ بعد هم گلگهر را از پیش رو برداشت و قهرمان همان جامی شد که خود فدراسیون با نبوغی بالا اختراع کرده بود!داستان باید همینجا تمام میشد.اما درست از همینجا، همهچیز شروع شدند!
دبیرکل فدراسیون تأیید کرد که پیش از پایان این تورنمنت، نام گلگهر بهعنوان نماینده ایران برای AFC ارسال شده بود.
اینجاست که همهچیز به هم میریزد. جایی که رفتاری آماتور، دور از اخلاق و پر از پرسش دیده میشود!
اگر قرار بود سهمیه در زمین مشخص شود چرا پیش از پایان مسابقات، تصمیم دیگری پشت پرده گرفته شده بود؟ اگر نتیجه تورنمنت ملاک بود، آن نامه چه معنایی داشت؟ و اگر آن نامه مبنا بود، اساساً این تورنمنت برای چه برگزار شد؟
تناقض، دقیقاً همینجاست، جایی که فدراسیون همه را بیش از قبل ناامید کرد!
فدراسیون با مدد از مسابقات خواست مشکلی را حل کند که خودش ساخته بود؛ اما حتی بعد از پایان هم به همان نتیجهای که در زمین به دست آمده بود، تکیه نکرد. انگار مسابقه برگزار شد تا بحران تمام شود، اما تصمیمهای اداری، دوباره همان بحران را زنده کردند.
دیروز هواداران چادرملو مقابل ساختمان فدراسیون ایستادند؛ چیز اضافهای نمیخواستند، تنها برای دفاع از آنچه در زمین به دست آوردهاند آمده بودند. اعتراضی به حق؛ به این که وقتی قرار شد همهچیز در زمین تعیین شود، چرا قبل از سوت پایان، تصمیم جای دیگری گرفته شد؟
شاید مسئله اصلی این پرونده، نه چادرملو باشد، نه گلگهر و نه حتی سهمیه آسیا.مسئله این است که فوتبال ایران، هر بار که باید قانون را اجرا کند، یک راه تازه برای دور زدن همان قانون اختراع میکند. و این بار، اسم آن اختراع را گذاشتند «تورنمنت سهجانبه».