اگر قرار بر نسخه قبلی روی نیمکت بود چرا ترکیب را به هم زدید؟

استقلال نزدیک به یک سال است روی مداری عجیب حرکت می‌کند؛ مداری که روی نقشه‌اش چند اسم تکراری حک شده و یک نیمکت که بین آن‌ها دست‌به‌دست می‌شود. تازه‌ترین چرخش، دوباره به سهراب بختیاری‌زاده رسیده؛ برای دومین بار در چند ماه. 

نغمه افشار در چند ثانیه نوشت: آبی‌پوشان این روزها بیش از آن‌که گرفتار حریف باشند، اسیر الگوی خودشان هستند الگویی به اسم تصمیمات تکراری با چهره‌های تکراری. 

سؤال ساده‌ای هم که به نظر می‌رسد این است که اگر قرار بود دوباره به نسخه قبلی روی نیمکت برگردید، اصلاً چرا ترکیب را به‌هم زدید؟ 

بختیاری‌زاده همین فصل یک‌بار به‌عنوان سرمربی موقت روی نیمکت نشست و کنار رفت؛ حالا بعد از جدایی ساپینتو، دوباره به همان صندلی برگشته، بی‌آن‌که برای هوادار توضیحی از یک پروژه بلندمدت عنوان شود. 

محمد نوازی هم که در مقاطع مختلف به‌عنوان مربی و دستیار در استقلال حضور داشته، دوباره برگشته؛ یعنی در سطح کادر فنی هم باشگاه در یک حلقه بسته می‌چرخد. 

این رفت‌وآمدهای تکراری بیشتر از آن‌که نشانه اعتماد باشد، شبیه سرگردانی مدیریتی است؛ استقلال در یکی دو سال اخیر از نکونام تا مربیان خارجی، چندبار نیمکت را عوض کرده، اما هر بار به‌جای شروع یک پروژه، فقط مُسکنی موقت به خودش تزریق کرده است. 

تیمی که از ترکیبش انتظار قهرمان شدن می‌رود، با هر تغییر نیمکت انگار دوباره می‌رود سر خط؛ بازیکن، سبک بازی و حتی هوادار هر بار باید خودشان را با ذائقه تازه تطبیق بدهند، اما بالای سر باشگاه، تصمیم‌گیرنده حاضر نیست از همان دایره آشنا بیرون بیاید. 

ماجرا دیگر فقط اسم بختیاری‌زاده و نوازی نیست؛ مسئله باشگاهی است که هر بار، به‌جای پاسخ دادن به این سؤال که «برنامه‌ات برای سه سال آینده چیست؟»، با یک انتخاب تکراری، ماجرا را فقط تا چند هفته بعد تمدید می‌کند.