اگر صعود به جام جهانی پاداش ۱۴۰ میلیاردی دارد، شکست چه جریمهای دارد؟
در فوتبال ما نتیجه نگرفتن آنقدرها هم بد نیست؛ میشود برای رسیدن به جام جهانی ۱۴۰ میلیارد تومان گرفت و بعد، با سه تساوی از همان جام حذف شد!
نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت: ماجرای پاداش صعود به جام جهانی ۲۰۲۶ و سهم امیر قلعهنویی، نه شایعه است نه گزافهگویی! مبلغیست که سرمربی تیم ملی گفت و کلی حرف و حدیث باقی گذاشت.
از ۳۵۰ میلیارد تومان پاداش مصوب، چیزی حدود ۱۴۰ میلیارد به قلعهنویی رسیده؛ یعنی تقریباً ۴۰ درصد کل پاداش، آنهم برای صعودی که با توجه به سهمیه ۸.۵ تیمی آسیا، بیش از آنکه شاهکار باشد، حداقل مأموریتی بود که تیم ملی باید انجام میداد!
تا آنجا که میدانیم پاداش برای کار اضافه است، برای قهرمانی سخت و دور از دسترس، برای عبور از یک حریف قدرتمند یا ثبت موفقیتی استثنایی. اما اینجا انجام همان کاری که باید انجام میشد با عددی تشویق شده که نه با رقم قرارداد (۳۰ میلیارد تومان) تناسب دارد و نه با واقعیت اقتصادی جامعه.
دلاری که امروز به حوالی ۲۰۰ هزار تومان رسیده، زندگی مردم را آنقدر تکان داده که بسیاری مجبورند با حداقلها سر کنند. در چنین شرایطی، فاصله فوتبال با زندگی مردم هر روز بزرگتر میشود و وقتی برای یک مأموریت حداقلی، چنین پاداشی تعیین میشود، یک سؤال اجتنابناپذیر باقی میماند؛ سؤالی که پاسخ به آن وظیفه است: حذف چه قیمتی دارد؟
تیم ملی در جام جهانی ۴۸ تیمی با سه تساوی و بدون برد از صعود به مرحله بعد بازماند. با این حال، گزارشها میگویند پاداشهای دلاری برای هر برد و تساوی همچنان روی میز است و کادرفنی پیگیر دریافت آنهاست.
یعنی اینجا صعود پاداش دارد، حضور پاداش دارد، تساویهای منجر به حذف هم پاداش دارد؛ فقط چیزی به نام «جریمه شکست» جایی در این فدراسیون ندارد.
مسئله فقط امیر قلعهنویی و پاداشش نیست. مشکل در ساختار فدراسیونی است که برای پاداش دادن دست و دلباز است اما برای توضیح خواستن و پاسخ گرفتن، ظاهراً برنامهای ندارد.
اینکه یک مربی چقدر گرفته تمام شد، چون داستانیست که مربوط به دیروز است، بحث اصلی این است که افکار عمومی چقدر میتواند این مدل پاداشدادن را عادلانه بداند؟
در جامعهای که یک کارگر حداقلبگیر با حقوق ۱۸ میلیونی باید ماهها و سالها کار کند تا به یک میلیارد تومان برسد، طبیعی است خبرِ ۱۴۰ میلیارد تومان پاداش برای صعود به جام جهانی جامعه را عصبانی کند؛ بهخصوص وقتی صعود، نه یک شاهکار، که حداقل وظیفه تیم ملی بوده است.