بازی دوران کودکی برگشت؛ چرا دوباره آویزان شدن از میله محبوب شده
شاید برای بسیاری از ما، آویزان شدن از میله فقط خاطرهای از دوران کودکی باشد؛ اما همین حرکت ساده نشان میدهد که همیشه برای به حرکت درآوردن بدن، به تمرینهای پیچیده و تجهیزات حرفهای نیاز نیست. گاهی بازگشت به یک حرکت قدیمی، میتواند شروع دوبارهای برای تحرک بیشتر باشد.
زهرا شفیعی در چندثانیه آنلاین نوشت: اگر ساعتهای طولانی پشت میز مینشینید، با لپتاپ کار میکنید یا بیشتر روز را با تلفن همراه میگذرانید، احتمالاً شانهها و دستهایتان بخش زیادی از روز در یک وضعیت ثابت قرار دارد. در چنین شرایطی، حرکتی ساده که بسیاری از افراد آن را از دوران کودکی به یاد دارند، دوباره مورد توجه قرار گرفته است: آویزان شدن از میله.
این حرکت در نگاه نخست بسیار ساده به نظر میرسد؛ کافی است دستها میلهای محکم را بگیرند و بدن برای مدتی از آن آویزان بماند. با این حال، همین وضعیت ساده باعث میشود عضلات دست و ساعد برای نگه داشتن وزن بدن فعال شوند و شانهها، بازوها و بخش بالایی تنه نیز درگیر کشش شوند.
آویزان شدن لزوماً به معنای تحمل تمام وزن بدن با دستها نیست. برای افرادی که تازه میخواهند این حرکت را شروع کنند، میتوان پاها را روی زمین نگه داشت و تنها بخشی از وزن بدن را به دستها منتقل کرد. این روش فشار کمتری ایجاد میکند و امکان کنترل بهتر حرکت را به فرد میدهد.
در نوعی که به آن آویزان شدن غیرفعال گفته میشود، بدن تا حد زیادی آزاد است و فرد اجازه میدهد وزن بدن و نیروی جاذبه باعث کشیده شدن شانهها، بازوها و تنه شوند. این حالت بیشتر بر ایجاد کشش در بالاتنه تمرکز دارد و به کنترل پیچیدهای نیاز ندارد.
اما در آویزان شدن فعال شرایط متفاوت است. فرد باید تلاش کند شانهها را از گوشها دور نگه دارد و تیغههای شانه را به سمت پایین بکشد. این تغییر کوچک باعث میشود عضلات اطراف شانهها و بخش بالایی پشت بیشتر درگیر شوند و بدن کنترل فعالتری روی وضعیت خود داشته باشد.
دانیل وادنال، فیزیوتراپیست استرالیایی، چند سال پیش این حرکت را با مادربزرگ ۹۳ ساله خود امتحان کرد. او برای شروع، از روش حمایتی استفاده کرد؛ به این معنا که دستها میله را گرفتند اما پاها همچنان روی زمین قرار داشتند. این زن پیش از آن حتی دستهایش را بهطور کامل بالای سر نمیبرد، اما پس از حدود ۳۰ ثانیه انجام حرکت، احساس کرد قامتش کشیدهتر شده و حرکت بدنش راحتتر است.
همین مثال نشان میدهد که شروع این حرکت الزاماً نباید با یک آویزان شدن کامل و سنگین همراه باشد. مدت کوتاه و فشار کنترلشده میتواند برای شروع کافی باشد و فرد میتواند با افزایش توانایی، میزان اتکای خود به پاها را کاهش دهد.
البته آویزان شدن از میله را نباید یک حرکت جادویی یا جایگزین تمام تمرینهای ورزشی دانست. این حرکت تنها یکی از تمرینهایی است که میتواند عضلات گرفتن دست، ساعد، شانه و بخشهایی از بالاتنه را درگیر کند و به ایجاد تحرک بیشتر در طول روز کمک کند.
موضوع ایمنی نیز اهمیت زیادی دارد. میله باید کاملاً محکم و مناسب تحمل وزن فرد باشد و برای افرادی که قدرت بدنی کمتری دارند، شروع با حالت حمایتی منطقیتر است. همچنین در صورت ایجاد درد، بیحسی یا ناراحتی غیرعادی، ادامه تمرین توصیه نمیشود.
اهمیت این حرکت در شرایطی بیشتر دیده میشود که بخش قابل توجهی از زندگی روزمره به نشستن و استفاده از نمایشگرها اختصاص پیدا کرده است. ساعتها کار با لپتاپ، رانندگی، نشستن پشت میز و نگاه کردن طولانی به تلفن همراه، بدن را برای مدت زیادی در وضعیتهای تکراری قرار میدهد.
در چنین شرایطی، آویزان شدن از میله به دلیل سادگی، نیاز نداشتن به تجهیزات پیچیده و امکان تنظیم شدت، میتواند برای برخی افراد به یک حرکت کوتاه در برنامه روزانه تبدیل شود.
شاید برای بسیاری از ما، آویزان شدن از میله فقط خاطرهای از دوران کودکی باشد؛ اما همین حرکت ساده نشان میدهد که همیشه برای به حرکت درآوردن بدن، به تمرینهای پیچیده و تجهیزات حرفهای نیاز نیست. گاهی بازگشت به یک حرکت قدیمی، میتواند شروع دوبارهای برای تحرک بیشتر باشد.