بازی با تیم ۱۷۰ دنیا؛ طوفان آبی در راه است یا نسیم دوستانه؟
قبل از جام جهانی، نوبت رسیده به بازی با پورتوریکو؛ تیمی که اگر اسمش تا همین امروز هم به گوشتان نخورده باشد، چندان عجیب نیست.
کشوری که بیشتر با طوفانهای طبیعی در خبرهاست تا با فوتبالش، حالا قرار است روبهروی تیمی بایستد که خودش سالها زیر بار طوفانهای مدیریتی و حاشیهای دوام آورده: ایران.
به گزارش چند ثانیه ، پورتوریکو در فوتبال، بیشتر شبیه یک لوکیشن توریستی در نقشه کونکاکاف است تا یک قدرت جدی؛ عضو آرام کارائیب که نه جام جهانی را تجربه کرده، نه حضور در گلدکاپ را، و سالها حوالی رتبههای ۱۷۰ رنکینگ فیفا رفتوآمد داشته است.
تیمی با لقب «طوفان آبی» که بیش از آنکه کسی از آن بترسد، کنجکاو میشود بداند چند نفرشان واقعاً فوتبال را در سطح حرفهای دنبال میکنند.
برای ایران اما ماجرا چیز دیگری است. تیمی که روی کاغذ باید چنین حریفی را با چشم بسته ببرد، انگار قرار است مقابل آینه تمرین کند؛ آینهای که در آن نه قدرت حریف، که ضعفهای خودش را بهتر میبیند. بازی با پورتوریکو، در حد یک «محک بزرگ» نیست، اما میتواند یک هشدار کوچک باشد.
تیمی که قرار است جلوی غولهای واقعی دنیا بایستد، اصلاً چرا باید روبهروی حریفی با این سطح بایستد؟ همین انتخابِ حریف، بیش از نتیجه بازی، درباره سطح برنامهریزی و بلندپروازی فوتبال ما حرف میزند.
پورتوریکو اگر ببازد، کسی معترض نمیشود؛ آنها آمدهاند تجربه بگیرند و تیمهای بزرگ را از نزدیک ببینند.
اما اگر ایران ببازد یا حتی بد بازی کند، دوباره همان سؤال قدیمی روی سر فوتبالمان میچرخد: مشکل، حریفها هستند یا خودمان؟