اگر بازیکنان خارجی بروند، لیگ ایران فقط ضعیفتر نمیشود؛ بیاعتبارتر هم میشود
لیگی که نتواند بازیکن خارجی باکیفیت را حفظ کند، فردا سختتر میتواند چهره بهتر جذب کند، سرمایهگذار جدیتر به دست بیاورد، حق پخش خود را ارتقا دهد و در بازار فوتبال، خودش را بهعنوان یک پروژه معتبر جا بیندازد.
نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت:
بازیهای لیگ فقط برای ردهبندی جدول و امتیاز و جام نیست؛ یک صحنه است؛ ویترینی که قرار است به بقیه دنیا نشان بدهد فوتبال این کشور در چه سطحی ایستاده است.
در این ویترین، بازیکنان خارجیِ باکیفیت فقط چند نام در فهرست تیمها نیستند؛ بخشی از اعتبار مسابقهاند، بخشی از کیفیتی که به لیگ وزن، آبرو و معنا میدهد.
وقتی خارجیها یکییکی چمدان میبندند و میروند، ماجرا فقط افت فنی یا کمتر شدن تعداد گلها نیست. مسئله این است که لیگ، آرامآرام در چشم مخاطب بیرونی به رقابتی بسته، درونگرا و محلی تبدیل میشود؛ مسابقهای که دیگر نشانی از برخورد سبکها، تجربهها و کیفیتهای متفاوت در آن نیست.
نه از دوئل با یک هافبک آفریقایی قدرتمند خبری میماند، نه از حضور یک مدافع باتجربه اروپایی و نه از ظرافت یک مهاجم آمریکای جنوبی. در چنین وضعی، حتی هوادار داخلی هم کمکم احساس میکند این فوتبال، از ضرباهنگ روز جهان جا مانده است.
حضور یک بازیکن خارجی خوب، یک پیام روشن هم دارد: این لیگ آنقدر جدی، معتبر و قابل اتکاست که میشود برایش مهاجرت کرد، با فرهنگی تازه کنار آمد و روی آینده در آن حساب باز کرد.
اما وقتی جنگ، نااطمینانی، بیثباتی قراردادها، تأخیر در پرداختها، خطر تعلیق و آشفتگی مدیریتی یکییکی این بازیکنان را فراری میدهد، همان پیام هم وارونه میشود: اینجا جایی نیست که بشود برای فردا برنامه ریخت.
در فوتبال حرفهای، برند یک لیگ فقط با جام و افتخار ساخته نمیشود؛ با تصویری ساخته میشود که هر هفته از زمین مسابقه، از قاب تلویزیون و از دل شبکههای اجتماعی به بیرون مخابره میکند.
لیگی که نتواند بازیکن خارجی باکیفیت را حفظ کند، فردا سختتر میتواند چهره بهتر جذب کند، سرمایهگذار جدیتر به دست بیاورد، حق پخش خود را ارتقا دهد و در بازار فوتبال، خودش را بهعنوان یک پروژه معتبر جا بیندازد.
اگر بازیکنان خارجی بروند، لیگ ایران فقط ضعیفتر نمیشود؛ کوچکتر هم میشود. نه فقط در زمین، که در نگاه جهان. فوتبالی
که کمکم فقط خودمان برای خودمان تماشایش میکنیم و خودمان برای خودمان کف میزنیم.