ایران، نمی‌بازد؛ این اول تاریخ‌سازی است

نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت: بازی مقابل بلژیک فقط یک مسابقه عادی در جام جهانی نبود؛ فقط رویارویی با تیمی اروپایی هم نبود. این بازی، در دل تمام نابرابری‌هایش، نتیجه‌ای برابر را جلوی چشم تماشاگر گذاشت؛ اتفاقی که شاید برای توصیفش، واژه‌ای بهتر از «شاهکار» پیدا نشود.

هرچند اگر بخت کمی مهربان‌تر بود و زمان کمی بیشتر با ایران راه می‌آمد، شاید حتی چیزی فراتر از این هم رقم می‌خورد؛ شاید یک تاریخ‌سازی بزرگ‌تر. اما در آن سوی زمین، دروازه‌بان رئال مادرید هم نمی‌خواست مقابل همتای ایرانی‌اش کم بیاورد.

ایران برای اولین بار در تاریخش دو مسابقه ابتدایی یک جام جهانی را بدون شکست پشت سر گذاشته است. این یک رکورد است؛ نه از آن رکوردهایی که روی پلاکارد می‌نویسند و برایش جشن می‌گیرند، بلکه رکوردی که آرام، در سکوت و در دل جدول ثبت می‌شود.

برای فهمیدن ارزش این مساوی بدون گل، باید کمی از زمین بازی فاصله گرفت. ایران در این جام، تیمی نیست که صبح از هتل بیرون بیاید، تمرین کند، استراحت کند و بعد به استادیوم برود.

ایران تیمی است که از تیخوانا پرواز می‌کند، از مرز رد می‌شود، ساعت‌ها در رفت‌وآمد است، بازی می‌کند و همان شب برمی‌گردد.

فقط یک روز قبل از هر مسابقه اجازه ورود به آمریکا دارد؛ نه بیشتر. خانواده بازیکنان اجازه تماشا نداشته‌اند. این تیم قبل از آن‌که بازی کند، باید دوام بیاورد.

و دوام آورد.

مقابل بلژیک، تیمی که سرمربی‌اش بعد از بازی گفت «باید ۳-۰ می‌بردیم»، ایران نه گل خورد و نه شکست. بیرانوند هفت بار ناجی اصلی دروازه شد؛ آن هم در موقعیت‌هایی که فشار واقعی روی تیم بود. او تنها توپ‌ها را نگرفت، تیم را در بازی نگه داشت، ریتم ناامیدی را شکست و اجازه نداد مسابقه به سمتی برود که بلژیک می‌خواست.

البته همه‌چیز هم بی‌نقص نبود. ده نفره شدن بلژیک، موقعیتی بود که می‌شد از آن استفاده بیشتری برد و ایران نتوانست از برتری عددی بهره لازم را ببرد.

فوتبال ایران انگار در این جام، پیش از هر چیز، یک مهارت را یاد گرفته است: چطور نبازد. هنوز کامل بلد نیست چطور ببرد و همین فاصله، مرزی است که بقا را از صعود واقعی جدا می‌کند.

اما امروز، در این لحظه، در همین جام و با همین شرایط، یک چیز قطعی است: ایران نمی‌بازد. و برای فوتبال ایران، این خودش یک شروع تازه در دل تاریخ است.