بازیکن خارجی؛ سرمایه یا پاشنه آشیل باشگاه؟
بازیکن خارجیِ خوب تیمها را به رویاهایشان نزدیک میکند اما یک بحران کافی است تا معلوم شود باشگاه، ستاره خریده یا برای خودش یک بمب ساعتی ساخته است!
نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت: در فوتبال ایران، جذب بازیکن خارجی همیشه با امید اینکه کیفیت تیم بالاتر برود همراه است تا شانس قهرمانی هم بیشتر شود. اما اتفاقات فصل گذشته نشان داد بازیکنان و حتی مربیان خارجی برخلاف تصور بعضی باشگاهها، همیشه در دسترس نیستند و نمیتوان تمام آینده یک تیم را به حضور آنها گره زد..
بازیکن خارجیِ خوب میتواند تفاوت میان یک تیم معمولی و یک مدعی باشد. گاهی یک مهاجم، هافبک یا دروازهبان خارجی نتیجه یک فصل را تغییر میدهد. اما همین بازیکن، اگر به ستون اصلی و تنها راه نجات تیم تبدیل شود، میتواند بزرگترین نقطهضعف باشگاه هم باشد.
فصل گذشته این واقعیت را بهروشنی دیدیم. با شدت گرفتن تنشهای نظامی، تعدادی از بازیکنان و مربیان خارجی کشور را ترک کردند؛ بعضی به دلیل نگرانیهای امنیتی، بعضی تحت فشار خانواده و برخی هم با استناد به شرایط اضطراری. دلایلشان قابل درک بود اما باشگاههایی که همه نقشههای فنیشان را روی این نفرات چیده بودند، با یک خلأ بزرگ روبهرو شدند.
بازیکنان همیشه در رفت و آمدند. مصدوم میشوند، محروم میشوند، قراردادشان تمام میشود یا ممکن است به هر دلیلی تصمیم بگیرند دیگر برنگردند. اما وقتی همهچیز به یک یا دو بازیکن وابسته باشد، نبودن آنها میتواند کل معادلات را به هم بریزد. مربی باید از نو تیمش را بچیند، مدیران دنبال جانشین بگردند و تیمی که تا چندروز قبل مدعی بود، یکباره شالودهاش از هم میپاشد.
این ماجرا فقط از نظر فنی مهم نیست. پای قراردادهای چندصد هزار دلاری، پروندههای حقوقی و قوانین فیفا هم وسط است. برخلاف تصور بعضیها، هر بازیکن یا مربی خارجی نمیتواند صرفاً با استناد به شرایط یک کشور، قراردادش را یکطرفه فسخ کند. اگر شرایط استثنایی و خطر جانی اثبات شود، مسیرهای حقوقی وجود دارد، اما در بسیاری از پروندهها همین اختلاف، ماهها باشگاه را درگیر میکند؛ مدت زمانی که نه بازیکن در اختیار تیم است، نه تکلیف قراردادش مشخص میشود.
آیا باشگاههای ما برای روز مبادا هم برنامه دارند یا همه چیز را روی چند بازیکن خارجی میبندند؟بازیکن خارجی، اگر با برنامه جذب شود، سرمایه بزرگیست؛ اما اگر تمام ساختار تیم به حضور او وابسته شود، همان سرمایه خیلی زود به پاشنه آشیل باشگاه تبدیل میشود. اگر فردا او نباشد، آیا تیم هنوز میتواند روی پای خودش بایستد؟