«مهمانی‌های اجباری»؛ چرا نمی‌توانیم به دعوت‌های ناخواسته نه بگوییم؟
چند بار تا به حال به یک مهمانی رفته‌اید، فقط چون جرات نکرده‌اید دعوت را رد کنید؟ لبخند زده‌اید، هدیه خریده‌اید، ساعت‌ها نشسته‌اید و منتظر مانده‌اید به انتهای دورهمی برسید؛ در حالی که تمام مدت دلتان می‌خواسته در خانه بمانید؟!
گروه هنر و زندگی چندثانیه آنلاین نوشت:
مطمئنا برای شما هم پیش آمده که وقتی پیام دعوت برایتان رسیده پیش از آنکه حتی تقویم را نگاه کنید، جواب مثبت داده باشید. از همان لحظه هم فکرتان مشغول این شده که چه بپوشید، چه بخرید، چطور خودتان را به موقع برسانید و چند ساعت از وقت و انرژی‌مان را برای دیداری کنار بگذارید که چندان میلی به آن ندارید. با این حال، لغو کردنش از رفتن سخت‌تر به نظر می‌رسد.
مهمانی‌هایی که با اشتیاق راهی‌شان نمی‌شویم، گاهی تمام آخر هفته و انرژی کل هفته را از ما می‌گیرند. هزینه رفت‌وآمد و هدیه، آماده شدن و ساعت‌ها نشستن پای گفت‌وگوهایی که حرف مشترکی در آن‌ها نداریم، خستگی زیادی دارد. با این حال، باز هم می‌رویم؛ چون نگرانیم نرفتنمان به حساب بی‌محلی، غرور یا فاصله گرفتن گذاشته شود.
در روابط خانوادگی و دوستانه، نه گفتن برای خیلی از ما ساده نیست. سال‌ها به ما یاد داده‌اند دعوت را باید بپذیریم، بزرگ‌تر را نباید برنجانیم و برای حفظ رابطه باید از خواسته خودمان بگذریم. همین ملاحظه‌ها گاهی آن‌قدر پررنگ می‌شوند که حتی برای یک شب استراحت هم باید دلیل و توضیح جور کنیم.
اما یادمان باشد که همه آدم‌ها حق دارند برای وقت و حال خودشان تصمیم بگیرند و قرار نیست هر بار برای نرفتن به مهمانی، عذرخواهی طولانی داشته باشند. رابطه‌ای که با یک بار نپذیرفتن دعوت به هم بریزد، از ابتدا هم چندان محکم نبوده است.