چرا هرچه امکانات رفاهی بیشتر می‌شود، تحمل کوچک‌ترین اختلال در زندگی کمتر می‌شود؟
شبی را تصور کنید که اینترنت کند شده. انگشت‌هایتان بی‌قرار روی گوشی می‌چرخند، هیچ صفحه‌ای باز نمی‌شود و اعصابتان خط‌خطی می‌شود.
گروه هنر و زندگی چندثانیه آنلاین نوشت:
چندین سال پیش، همین چند ثانیه انتظار عادی بود اما حالا همان چند ثانیه کافی است تا کلافه شویم. ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که تقریباً همه‌چیز با یک کلیک می‌آید، اما هر تأخیری، انگار زخمی تازه روی اعصابمان می‌کشد.
راحتی، خیلی آرام تحمل را از ما گرفته است. انسان به هر چیز خوبی که مداوم تجربه کند، عادت می‌کند؛ اینترنت پرسرعت، اول یک معجزه بود، حالا حق مسلم ماست. تاکسی اینترنتی، نعمت بود، حالا اگر چند دقیقه دیر برسد، عصبانیت به همراه می‌آورد.
هرچه زندگی آسان‌تر شده، توقع ما از آسان بودنش هم بیشتر شده و کوچک‌ترین اختلال، می‌تواند حالمان را به‌هم بریزد.
اما مسئله فقط عادت کردن نیست. ما کم‌کم یاد گرفته‌ایم هر ناراحتی باید فوری برطرف شود؛ حوصله انتظار نداریم، تحمل «نه» شنیدن سخت شده و یک خطای کوچک می‌تواند تمام روزمان را خراب کند. انگار برای راحت زندگی کردن، به مرور توان تحمل ناراحتی‌های معمولی را از دست داده‌ایم.
اما زندگی همیشه طبق سرعت اینترنت پیش نمی‌رود. گاهی چیزی دیر می‌رسد، کاری خراب می‌شود، برنامه‌ای به هم می‌ریزد و باید صبر کرد. بخشی از آرامش، همین‌جا از دست رفته؛ جایی که دیگر بلد نیستیم چند دقیقه با چیزی که مطابق میل ما پیش نرفته، کنار بیاییم.