جوانها از خیابان چه میخواهند که جامعه هنوز دربارهاش به توافق نرسیده است؟
«اینجا نایستید!» پس کجا بایستند؟ برای دیدن دوست، قدمزدن، خندیدن یا چند دقیقه بیرونبودن، حتماً باید خریدی در کار باشد؟ سهم جوان از شهر، فقط رفتوآمد میان خانه، دانشگاه و محل کار است؟
گروه هنر و زندگی چندثانیه آنلاین نوشت:
برای خیلی از جوانها، خیابان و پیادهرو بخشی از زندگی روزمره است؛ جایی برای قرارهای دوستانه، گپزدن، تماشای مردم و گذراندن ساعتی دور از فضای خانه. اما همین حضور ساده گاهی با نگاههای معترض، تذکر و قضاوت روبهرو میشود. جمعشدن چند جوان در یک گوشه پارک یا ایستادن کنار پیادهرو، به موضوع نارضایتی تبدیل شده است.
البته همه از فضای عمومی انتظار نظم و آرامش دارند. صدای بلند، سدکردن راه عابران، ریختن زباله یا ایجاد مزاحمت برای دیگران، رفتارهایی است که نمیتوان به حساب جوانی گذاشت و از کنارشان گذشت. با این حال، گاهی پیش از آنکه رفتاری از کسی سر بزند، صرف حضور و ظاهر متفاوت جوانها محل اعتراض قرار میگیرد.
جوانها هم خواستههای یکسانی ندارند. یکی به دنبال زمین ورزش و فضای تفریحی است، دیگری جایی برای دورهمی میخواهد و گروهی هم ترجیح میدهند بیهدف در خیابان قدم بزنند و با دوستانشان وقت بگذرانند. این خواستهها بخشی از زندگی شهری است و نمیتوان همه را به خانه و مراکز خرید محدود کرد.
شهر به همه ساکنانش تعلق دارد؛ از رهگذری که عجله دارد تا جوانی که دلش میخواهد کمی در خیابان بماند. کنار هم زندگیکردن، از پذیرفتن همین تفاوتهای ساده شروع میشود.