حملونقل رایگان؛ امتیاز موقت یا حق شهروندی؟
شعار استفاده از حملونقل عمومی، وقتی معنا دارد که پشت آن، خدمتی درخور مردم ایستاده باشد؛ واگنهایی که از نفس نیفتادهاند، اتوبوسهایی که فقط برای پر کردن خیابان نیستند و شهری که شهروندش را میان ازدحام و هزینه، تنها نمیگذارد.
نگار صالحی در چندثانیه نوشت: دعوت به استفاده از مترو و اتوبوس، بدون امکانات کافی و کیفیت مناسب، بیشتر شبیه یک توصیه بیپشتوانه است تا یک سیاست واقعی.
تا پیش از جنگ، بلیت مترو و اتوبوس فقط یک رقم کوچک بود؛ پولی که آرام از جیب مردم کم میشد و در هجوم گرانیهای بزرگتر، به چشم نمیآمد.اما جنگ که از راه رسید و حملونقل عمومی رایگان شد، همان رقم کوچک ناگهان معنای دیگری پیدا کرد.
انگار یکباره این پرسش پیش روی شهر قرار گرفت که آیا رفتوآمد رایگان در این شهر، حقی برای مردم است یا فقط امتیازی موقت که در روزهای سخت به آنها داده میشود؟
در روزهایی که بلاتکلیفی جنگ، تورم و اضطراب، هر کدام باری بر دوش زندگیاند، رایگان شدن مترو و اتوبوس فقط یک تصمیم اجرایی نیست؛ مرهم کوچکی است بر خستگی یک شهر.
یعنی مردم برای رفتن به محل کار، بیمارستان، خرید یا دیدن عزیزانشان، دستکم لازم نیست هر روز دخل و خرجشان را دوباره مرور کنند و میان نیازهای ضروریشان یکی را قربانی دیگری کنند.
این تصمیم یک حقیقت ساده را هم روشن کرد. اگر در سختترین روزها میتوان هزینه جابهجایی مردم را برداشت، پس این امکان وجود دارد. اما چرا چیزی که در بحران، ممکن و ضروری است، در روزهای عادی به لطفی کوتاهمدت تبدیل میشود؟
حملونقل عمومی رایگان فقط هزینهها را کم نمیکند بلکه نشانه احترام به مردمی است که شهر با قدمها و رفتوآمدهای آنها زنده میماند. حالا سؤال این است: بعد از ۲۲ اردیبهشت، قرار است این حق ادامه پیدا کند یا دوباره از مردم پس گرفته شود؟