چرا جواب ندادن پیام گاهی بیشتر از یک دعوا آسیب می‌زند؟

قبلا حرف زدن‌ها رودررو بود و اگر طرف مقابل سکوت می‌کرد حتما دلیلی داشت. پیگیری می‌کردیم و شاید حرف‌هایی رو می‌شد که سرنوشت یک رابطه را مشخص می‌کرد.

اما حالا در دنیای مجازی، ارتباطات حول شبکه‌های اجتماعی می‌چرخد و آدم‌ها خیلی راحت‌تر سکوت می‌کنند حتی در مقابل سوالِ «چرا جوابم را ندادی؟» هم سکوت می‌کنند و اینجاست که رابطه راه خودش را تغییریافته می‌بیند!

در این‌جور لحظه‌ها، طرف مقابل لزوماً نمی‌گوید «با تو مشکل دارم»؛ پیام پنهانش تلخ‌تر از این است. اینکه می‌خواهد بگوید: «تو آن‌قدر مهم نیستی که حتی توضیح بدهم.» و شاید همین است که گاهی بی‌جواب ماندنِ یک پیام، بیشتر از یک دعوای صریح، در دل آدم جا باز می‌کند.

دعوا کردن با همه تلخی‌اش، خیلی چیزها را روشن می‌کند. اینکه هنوز چیزی برای گفتن، اعتراضی برای بیان کردن و نسبتی برای حفظ کردن باقی مانده. کسی که مشاجره می‌کند، به‌نوعی هنوز رابطه را جدی گرفته است؛ آن‌قدر که انرژی بگذارد، ناراحتی‌اش را نشان بدهد، توضیح بخواهد یا توضیح بدهد.

در دعوا، احساس‌ها هرچند زخم می‌خورند ولی بالاخره راهی به بیرون پیدا می‌کنند اما سکوت عمدی یا همان نادیده گرفتن آگاهانه در بعضی روابط، نوعی خشونت خاموش است.

وقتی پیامت دیده می‌شود و جوابی نمی‌آید، وقتی روزها می‌گذرد و حتی یک «بعداً حرف می‌زنیم» هم نصیبت نمی‌شود، ذهن بیکار نمی‌ماند. از خودش می‌پرسد: «چه کار کردم؟»، «چیزی گفتم؟» این جایی است که سکوت به یک فشار روانی تبدیل می‌شود.

رها شدنِ بی‌توضیح می‌تواند احساس کنارگذاشته شدن، شرم، اضطراب و افت عزت‌نفس را تشدید کند. مغز انسان برای کنار آمدن با درد، به معنا نیاز دارد؛ به یک توضیح، به یک نشانه، به یک جمله‌ی روشن. و سکوت، درست همین معنا را از آدم دریغ می‌کند. تو می‌مانی و یک خلأ، و مجموعه‌ای از حدس‌هایی که اغلب از خودِ واقعیت هم بی‌رحم‌ترند.

برای همین است که گاهی یک جمله‌ی کوتاه و صادقانه، مثلا این‌که بگویی: «الان حال حرف زدن ندارم» یا «از پیام تو ناراحت شدم، اجازه بده بعداً جواب بدهم»، نه نشانه ضعف است و نه به معنای آغاز یک بحران. برعکس، نشانه‌ی بلوغ عاطفی است؛ یعنی تو به‌جای معلق نگه داشتن دیگری، تکلیف رابطه را روشن می‌کنی.