چرا بعضی افراد از خلوت کردن در مکان‌های عمومی لذت می‌برند؛ مثل نشستن تنها در رستوران یا سینما؟
گاهی آدم دلش می‌خواهد از خانه بیرون بزند، به میان جمع برود اما هیچ‌کس را همراه خودش نداشته باشد.
گروه هنر و زندگی چندثانیه آنلاین نوشت:
یک میز تک‌نفره در گوشه رستوران، تنها رفتن به سینما یا صندلی کنار پنجره در کافه را تصور کنید؛ برای عده‌ای این انتخاب‌ها ربطی به انزواطلبی ندارند، بلکه فرصتی‌اند برای چند ساعت زندگی کردن با سلیقه و حال خودشان.
تنهایی در خانه گاهی شکل دیگری دارد؛ سکوتی که با فکرها و مشغله‌های روزانه پر می‌شود و مجال فاصله گرفتن از آن‌ها را نمی‌دهد.
اما در کافه یا رستوران، آدم میان رفت‌وآمدها و صدای گفت‌وگوها می‌نشیند، قهوه‌اش را می‌نوشد، کتابش را ورق می‌زند یا بی‌آنکه مجبور باشد با کسی حرف بزند، تماشاگر زندگی اطرافش می‌شود. حضور دیگران، بدون آنکه خلوتش را به هم بزند، حال‌وهوای متفاوتی به این تنهایی می‌دهد.
برای خیلی‌ها، چنین ساعاتی بعد از یک روز پرمشغله، فرصتی برای فاصله گرفتن از خواسته‌ها و انتظارهای دیگران است. لازم نیست درباره انتخاب غذا، فیلم یا حتی زمان برگشتن با کسی به توافق برسند. برنامه همان چیزی است که خودشان می‌خواهند و همین اختیارهای ساده، لذت بیرون رفتن را بیشتر می‌کند.
البته نشستن تنها در یک فضای عمومی، برای همه به یک اندازه راحت نیست. بعضی‌ها هنوز نگران نگاه دیگران‌اند و تصور می‌کنند حضور بدون همراه، توجه اطرافیان را جلب می‌کند. اما کسانی که از این تجربه لذت می‌برند، کم‌کم متوجه می‌شوند برای رفتن به رستوران، سینما یا کافه، همیشه لازم نیست منتظر خالی شدن وقت دیگران بمانند.