دلبستگی به رنج؛ چرا بعضی آدم‌ها بدون استرس احساس بی‌هویتی می‌کنند؟

گروه هنر و زندگی چندثانیه آنلاین نوشت:

سال‌ها زندگی در شرایط پراسترس، می‌تواند آدم را به حال‌وهوای خاصی عادت دهد. کسی که همیشه نگران خانواده، کار، رابطه یا آینده بوده، کم‌کم بخش زیادی از زندگی‌اش را با همین نگرانی‌ها تعریف می‌کند. صبح با فکر یک مشکل بیدار می‌شود، روزش را صرف برطرف کردن آن می‌کند و شب با دغدغه‌ای تازه به خواب می‌رود. این چرخه آن‌قدر تکرار می‌شود که آرامش برایش غریب به نظر می‌رسد.

در چنین شرایطی، حتی وقتی مشکل مهمی وجود ندارد، ذهن همچنان دنبال موضوعی برای نگرانی می‌گردد. گاهی فرد از اتفاقات کوچک دلخور می‌شود، بحثی را ادامه می‌دهد یا مدام به گذشته برمی‌گردد. گویی زندگی بدون یک مسئله حل‌نشده، برایش قابل تصور نیست.

این وابستگی به تنش، به‌مرور بر رابطه‌ها و کیفیت زندگی هم اثر می‌گذارد. اطرافیان از حساسیت و نگرانی دائمی خسته می‌شوند و خود فرد هم فرصت لذت بردن از لحظه‌های عادی را از دست می‌دهد.

سال‌ها درگیر بودن با رنج، ممکن است تصویری از خودمان بسازد که بیرون آمدن از آن دشوار باشد. برای بعضی آدم‌ها، آرام زندگی کردن هم به اندازه عبور از بحران، نیازمند تمرین و شناخت دوباره خودشان است.