تعلیق جنگ؛ تغییر استراتژی یا تاکتیک ترامپ؟

 آرمان ایرانی  در چندثانیه آنلاین نوشت:

 ترامپ فعلاً ادامه محاصره اقتصادی ایران را بر حمله گسترده و توافق فوری مقدم دانسته است.چرا او به این جابه‌جایی اولویت تن داده است؟ شواهد، احتمال تغییر تاکتیک ترامپ را جدی‌تر از تغییر استراتژی نشان می‌دهند :

خرید زمان؛ دو هفته سرنوشت‌ساز

قطر، به گزارش جروزالم‌پست، دست‌کم دو هفته از واشنگتن فرصت گرفته تا پیش از حمله احتمالی برای تفاهم تلاش کند. ابرناو تئودور روزولت نیز اواخر آبان به منطقه می‌رسد. این هم‌پوشانی معنادار زمانی، فرصت دیپلماسی و حفظ آمادگی نظامی را هم‌زمان فراهم می‌کند.

 ترامپ هم از آمادگی سه ناو سخن گفته و امیدوار است به کار نیایند. او ۲۹ خرداد ۱۴۰۴ نیز دو هفته برای تصمیم درباره حمله مهلت بررسی جنگ احتمالی اعلام کرد؛ اما دو روز بعد فرمان بمباران داد. این سابقه، خوش‌بینی به مهلت دو هفته‌ای فعلی را دشوار می‌کند.

قدرت مانور ایران؛ پاسخ بی‌مرز

تهران پاسخ به حمله تازه را پیش‌بینی‌ناپذیر و بی‌مرز خوانده است. گسترش اختلال در هرمز یا هدف‌گرفتن پایگاه‌های دوردست آمریکا، هزینه جنگ را بالا می‌برد؛ آن هم برای رئیس‌جمهوری که تازه هزینه انتخاباتی آن را پرداخته است.

انتخابات؛ هزینه‌ای که پرداخت شد

جمهوری‌خواهان ۱۲ آبان اکثریت دوره آینده هر دو مجلس را از دست دادند. ونس جنگ را عامل شکست خواند و ترامپ سهم آن را پذیرفت. رئیس‌جمهوری که تازه هزینه انتخاباتی جنگ را تجربه کرده، برای گشودن جبهه‌ای تازه به دستاوردی قانع‌کننده نیاز دارد. فشار معیشتی این محاسبه را سخت‌تر می‌کند.

بنزین؛ هشدار پشت کاهش

میانگین بنزین آمریکا اکنون ۳٫۹۴ دلار در هر گالن است؛ نزدیک ۱۴ درصد زیر اوج ۴٫۵۶ دلاریِ ۳۱ اردیبهشت، اما بالاتر از پارسال. بازگشت جنگ، خطر جهش قیمت و نارضایتی معیشتی دارد.

بمباران؛ دستاورد نامطمئن

به گزارش رویترز، ارزیابی‌های اطلاعاتی آمریکا حاکی است حملات تازه نه موضع مذاکره‌ای ایران را اساساً تغییر می‌دهد و نه حکومت را سرنگون می‌کند. این برآورد، همراه شکست انتخاباتی، وزن گزینه اقتصادی را در واشنگتن افزایش داده است.

کابینه؛ اختلاف بر سر خروج

ونس و ویتکاف مذاکره را ترجیح می‌دهند؛ هگست ازسرگیری حملات را؛ روبیو، بسنت و راتکلیف تداوم فشار اقتصادی را. انتخاب فعلی ترامپ به گروه سوم نزدیک‌تر است، اما دو رویکرد دیگر همچنان روی میز قرار دارند.

نتانیاهو؛ اهرم ضعیف‌تر

نتانیاهو اکثریت پارلمانی را از دست داده و گادی آیزنکوت مأمور تشکیل دولت شده است. شبکه ۱۲ از مخالفت رئیس ستاد ارتش، ایال زامیر، با اقدام تازه خبر داده؛ دفتر نتانیاهو تکذیب کرده است. این وضعیت، قدرت چانه‌زنی نتانیاهو برای کشاندن واشنگتن به حمله تازه را تضعیف می‌کند.

همسایگان؛ هزینه سرایت

قطر و عربستان با بمباران تازه مخالف‌اند. ترکیه، عراق و پاکستان نیز نگران‌اند محدودکردن تجارت زمینی ایران، بی‌ثباتی را به مرزهایشان بکشاند. این نگرانی‌ها اجرای محاصره را برای واشنگتن پرهزینه‌تر می‌کند.

محاصره؛ دو ساعت متفاوت

روبیو می‌گوید محاصره اقتصادی و محدودیت دریایی و زمینی پایان مشخصی ندارد. این سیاست هزینه فوری بمباران را عقب می‌اندازد، اما برای فرسایش ایران زمان می‌خواهد؛ چیزی که ترامپ پس از شکست انتخاباتی کمتر دارد. محاصره تهران را میان امتیازدهی و تحمیل هزینه منطقه‌ای به آمریکا قرار می‌دهد. مسیر دوم، جایگزین جنگ را به منشأ بحران تازه بدل می‌کند.

قطر؛ گره نخستین قدم

در طرح دوحه، روز نخست آمریکا محاصره را بردارد و بخشی از دارایی‌ها آزاد شود؛ تهران بازرسان آژانس را دعوت کند. روز دوم، هرمز باز و مذاکرات هسته‌ای آغاز شود. نخست‌وزیر قطر از اختلاف بر سر ترتیب اقدام‌ها، دارایی‌ها و پرونده هسته‌ای خبر داده؛ روبیو «توافق احمقانه» را رد کرده است.

 گره اینجاست: ترامپ محاصره را برای گرفتن امتیاز ادامه می‌دهد؛ ایران رفع همان محاصره را شرط آغاز مذاکره کرده است. ابزار فشار واشنگتن به مانع آغاز توافق تبدیل شده است.

اگر بن‌بست بماند و تهران هزینه‌های منطقه‌ای فشار را بالا ببرد، ترامپ ناچار به بازنگری در محاسباتش می‌شود و صدرنشینی گزینه جنگ در فهرست اولویت‌ها دور از انتظار نخواهد بود.