چرا برخلاف انتظار ایرانیان، چین در لحظه خطر کنار آنها نمیایستد؟
اگر روزی جنگی میان ایران و آمریکا شعلهور شود، در ذهن بسیاری از ایرانیان و حتی مردم دیگر کشورها یک انتظار شکل میگیرد: اینکه چین و روسیه باید پشت ایران بایستند. این انتظار نه از تحلیلهای پیچیده، بلکه از غریزهای تاریخی سرچشمه میگیرد؛ غریزهای که میگوید هر هژمون برای مقابله با رقیبش باید صف متحدانش را کامل کند.
شرق نوشت: اگر روزی جنگی میان ایران و آمریکا شعلهور شود، در ذهن بسیاری از ایرانیان و حتی مردم دیگر کشورها یک انتظار شکل میگیرد: اینکه چین و روسیه باید پشت ایران بایستند. این انتظار نه از تحلیلهای پیچیده، بلکه از غریزهای تاریخی سرچشمه میگیرد؛ غریزهای که میگوید هر هژمون برای مقابله با رقیبش باید صف متحدانش را کامل کند.
پرسش تاریخی این است: آنگاه که چین ناگزیر وارد میدان رویاروییهای بیبازگشت شود، آیا شبکهای از متحدان واقعی در برابرش خواهد ایستاد، یا فهرستی بلند از شرکای تجاری که در نخستین تیراندازی میگریزند؟
هژمونی تنها، هژمونی ناپایدار است. آتن، ناپلئون، هیتلر و… هریک به بهای انزوا سقوط کردند و آمریکا با ائتلافی فراگیر همچنان ایستاده است.
ظاهرا چین امروز سکوت را بر تعهد ترجیح میدهد، اما تاریخ بیرحم قضاوت میکند. هزینه سکوت نمادین امروز، انزوای واقعی فرداست؛ انزوایی که هیچ هژمونی- حتی پکن- شاید از آن جان سالم به در نبرد.