فرانسه بد نبود؛ اسپانیا اجازه نداد خوب باشد!
معادلات به هم خورد، هجومیترین تیم جام جهانی مقابل بهترین دفاع این جام کم آورد!
نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت: بعد از این شکست، سادهترین جمله این است که بگوییم: «فرانسه بد بازی کرد.» اما داستان دیشب این بود که فرانسه مقابل تیمی بود که خوب بازی کردن را از او گرفت.
تیمهای بزرگ کیفیت حریف را هم پایین میآورند. اسپانیا دیشب دقیقاً همین کار را کرد.
پیش از مسابقه، همه از خط حمله فرانسه میترسیدند؛ از امباپه، دمبله، تورام و تیمی که میتوانست با یک انتقال سریع، هر لحظه بازی را منفجر کند. اما نود دقیقه بعد، بحث اصلی دیگر درباره توانایی ستارههای فرانسه نبود؛ سؤال این بود که چرا فرانسه در زمین دیده نشد؟
امباپه شب آرامی داشت. او هر بار توپ گرفت، با دو یا سه مدافع روبهرو شد. هر بار قصد شتاب گرفتن داشت، فضای پشت سر مدافعان فرانسه از قبل بسته شده بود. اسپانیا پیش از مهار امباپه، مسیر رسیدن توپ به او را مهار کرده بود.
همین اتفاق برای کل فرانسه افتاد. تیمی که در طول جام بارها با تکیه بر کیفیت فردی از موقعیتهای دشوار عبور کرده بود، مقابل اسپانیا ناچار شد فوتبالی را بازی کند که به آن علاقه نداشت؛ توپ کمتری در اختیار داشت، کمتر دوید، کمتر موقعیت ساخت و مهمتر از همه، کمتر شبیه خودش بود.
نکته مهم در مورد بازی دیشب این بود که اسپانیا خیلی مقتدرانه مالکیت جریان بازی را در اختیار داشت نه اینکه فقط مالک توپ باشد. این دو تفاوت بزرگی با هم دارند. مالکیت توپ یعنی درصد بیشتری از زمان، توپ را در اختیار داشته باشی؛ مالکیت بازی یعنی حریف را وادار کنی همان فوتبالی را انجام دهد که تو میخواهی.
اسپانیا دیشب به فرانسه اجازه نداد بازی خودش را نشان بدهد. نه اینکه مثل آماتورها اتوبوسی دفاع کند، نه اینکه با جنگی فیزیکی ستارههایش را بتراسند؛ بلکه با کنترل فضا، گردش توپ، پرس بهموقع و تصمیمگیریهایی که اجازه نمیداد فرانسه کار خودش را بکند.
بازی که تمام شد کمتر کسی از افت ناگهانی یا اشتباهات عجیب فرانسه حرف زد و بیشتر نگاهها به بلوغ اسپانیا دوخته شده بود. اسپانیایی که فقط پاس نمیداد؛ بازی را هدایت میکرد. فقط موقعیت نمیساخت؛ اعتمادبهنفس حریف را هم آرامآرام از بین برد.
دیشب فرانسه بد نبود.اسپانیا فقط اجازه نداد فرانسه، فرانسه باشد.