هر بردی، جواب منتقدان نیست
بعد از مدتها یک جام بردیم! اما این تیم ملی جای انتقادهای زیادی دارد. قهرمانی در تورنمنتی چهارجانبه با چهار امتیاز شاخ غول شکستن نیست! مساوی گرفتن از عراق آن هم در دقایق پایانی و گل خوردن در ثانیه بیست و سه بازی کلی حرف دارد!
نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت:
ایران مقابل فلسطین، تیمی که در ادامه دهنفره شد، با دو گل به پیروزی رسید. برابر عراق هم خیلی زود گل خورد و در نهایت به تساوی یکبریک رضایت داد. این نتایج اسم قهرمان را کنار نام تیم گذاشت اما تصویر درستی از آمادگی تیم ملی به ما نمیدهد.
قلعهنویی پس از بازی عراق به آمار پاسها، مالکیت توپ و موقعیتهای گل اشاره کرد و گفت ما میتوانستیم با اختلاف دو یا سه گل برنده شویم. این برای فوتبالدوستان امروز که در حد کارشناسی مسابقات را میبینند توجیه مناسبی نیست! آنها تیمی را میبینند که با وجود برتری آماری ادعاشده، در تبدیل موقعیتها به گل ناکام مانده است.
نزدیک به ۶۰۰ پاس و ۶۰ درصد مالکیت، وقتی به پیروزی قاطع نمیرسد، بهتنهایی نمیتواند خیال کسی را راحت کند.
جوانگرایی هم به فرصت و صبر نیاز دارد؛ اما این مسیر نباید به سپری برای عبور از ضعفهای فنی تبدیل شود. خود قلعهنویی از نیاز به بازی با حریفان قدرتمندتر گفته است. پس مهمترین آزمون هنوز پیش روی تیم ملی قرار دارد.
قهرمانی بصره را میتوان تبریک گفت، اما تیم ملی برای جلب اعتماد دوباره، به نمایشی قانعکنندهتر از چند عدد و یک جام احتیاج دارد. منتقدان را با نتیجه ساکت نمیکنند؛ کیفیت بازی است که پاسخ میدهد.