برزیل، هنوز در کابوس قدیمی؛ مراکش، دیواری که نمیشکند
این تساوی برای مراکش یک امتیاز بود، اما برای برزیل چیزی شبیه یادآوری یک حقیقت تلخ. تیمی که در مرحله انتخابی هم نشانههای شکنندگی را نشان داده بود، حالا در جام جهانی هم ثابت کرد هنوز تا نسخه قابلاعتماد فاصله دارد.
نغمه افشار در گروه ورزشی چندثانیه آنلاین نوشت:
دلمان برای برزیلی تنگ شده که اسمش، قبل از شروع بازی، نیمی از کار را تمام میکرد. زردپوشانی که از هر حرکتشان بوی گل و انفجار ورزشگاه میآمد...
برای تیمی با این همه ستاره، با این همه اسم بزرگ، با این همه ادعای زیبایی و فوتبال هجومی، تساوی برابر مراکش یک هشدار جدی است.
جام جهانی ۲۰۲۶ تازه شروع شده، اما برزیل خیلی زود فهمید قرار نیست فقط با اعتبار پیراهنش از مسیر بازیها عبور کند.
در مقابلِ مراکش، همان زخمی دوباره سر باز کرد که سالهاست دست از سر سلسائو برنمیدارد: ناتوانی در شکستن تیمهایی که خوب دفاع میکنند، صبورند و از لحظههای خودشان خوب استفاده میکنند.
بازی برای برزیل بد شروع نشد اما مراکش هم عقب ننشست که فقط دوام بیاورد؛ ایستاد تا برزیل را مستاصل کند. تیمی منظم، فشرده و با انضباط که میدانست کجا باید فضا را ببندد، کجا باید بازی را کُند کند و کجا باید حمله کند.
این همان چیزی است که برزیل هنوز با آن مسئله دارد. تیمی که هنوز آن قدر بیرحم و بالغ نیست که بتواند راه تازه پیدا کند. تساوی ۱-۱ برابر مراکش نشانهای بود از اینکه برزیل هنوز کامل نشده و هنوز با کوچکترین مقاومت جدی، به دردسر میافتد.
مراکش با هویتی ساده وارد زمین شد؛ بیهیاهو، بیادعا، بینیاز به نمایش. تیمی که فقط برای نتیجه بازی کرد. ساختار دفاعیاش محکم بود، خطوطش به هم نزدیک بودند و مهمتر از همه، این تیم از عقب رفتن نمیترسید. مراکش آمده بود که برزیل را خسته کند، عصبی کند و از ریتم بیندازد؛ و دقیقاً همین کار را هم کرد.
این تساوی برای مراکش یک امتیاز بود، اما برای برزیل چیزی شبیه یادآوری یک حقیقت تلخ. تیمی که در مرحله انتخابی هم نشانههای شکنندگی را نشان داده بود، حالا در جام جهانی هم ثابت کرد هنوز تا نسخه قابلاعتماد فاصله دارد.
در جام جهانی ۲۰۲۶ اسمها بهتنهایی بازی را نمیبرند. برزیل اگر میخواهد مدعی واقعی باشد، باید چیزی بیشتر از تکنیک و ستاره داشته باشد. باید یاد بگیرد در بازیهای بسته چطور نفس بکشد، چطور صبر کند و چطور از آشفتگی فرار کند. وگرنه همین داستان، دوباره و دوباره تکرار خواهد شد.
برزیل برابر مراکش دوباره به همان کابوس قدیمی خورد. کابوس تیمی که وقتی حریفش نمیترسد، وقتی فضا را میبندد و وقتی بینقص دفاع میکند، ناگهان از آن هیبت همیشگی فاصله میگیرد.