مصر بد موقع به خودش آمد؛ درست قبل از ایران

نغمه افشار در گروه ورزشی چندثانیه آنلاین نوشت:

دیشب در ونکوور، تیمی که دهه‌ها در جام جهانی فقط آمده بود و رفته بود، بالاخره یک اتفاق تازه به تاریخش اضافه کرد. مصر، حریف بعدی ایران از زیر یک سایه قدیمیِ نبردن بیرون آمد.

آنچه مصر را برای ایران جدی‌تر می‌کند، شکل رسیدن آن به نتیجه است. این تیم در دو بازی اولش نشان داده اگر ضربه بخورد، از هم نمی‌پاشد. برابر بلژیک عقب افتاد و بازی را به تساوی کشاند. مقابل نیوزیلند هم عقب افتاد، اما مسابقه را برگرداند و ۳-۱ برد. این کامبک‌ها دیگر اتفاقی نیستند.

روی نیمکتش، حسام حسن نشسته؛ مردی که هنوز با ۶۹ گل، نامش بالای فهرست گلزنان تاریخ تیم ملی مصر قرار دارد. در زمین، محمد صلاح ایستاده؛ با ۶۸ گل ملی و فقط یک قدم فاصله تا رسیدن به همان عدد. اگر کسی نیاز به یک انگیزه داشته باشد چه چیزی بهتر از این موقعیت؟ آن هم برای بازیکنی مثل صلاح.

با این حال نباید روایت را یک‌طرفه کرد. مصرِ تازه‌جان‌گرفته، لزوماً مصری بی‌نقص نیست. تیمی که بعد از یک برد تاریخی بالا می‌آید، گاهی کمی هم از تعادل معمولش فاصله می‌گیرد؛ هیجانش بیشتر می‌شود، ریسک‌پذیرتر می‌شود و در بعضی لحظه‌ها، به جای مدیریت بازی، دنبال ادامه‌دادن موج احساسی‌اش می‌رود. برای ایران، این می‌تواند یک فرصت هم باشد، اگر بازی را درست بخواند.

جدول هم هنوز چیزی را قطعی نکرده است. مصر با ۴ امتیاز بالای گروه ایستاده، ایران و بلژیک ۲ امتیازی هستند و نیوزیلند با ۱ امتیاز پایین‌تر قرار دارد. یعنی در بازی آخر هر تصمیم نقش مهمی دارد؛ از یک تعویض گرفته تا زمان حمله و مدیریت دقایق سنگین.

ایران حالا با حریفی روبه‌رو می‌شود که دیگر بار نداشتن برد را روی شانه‌هایش حمل نمی‌کند. این، بازی را سخت‌تر می‌کند؛ اما هم‌زمان یک حسن هم دارد: دیگر هیچ بهانه‌ای برای دست‌کم گرفتن مصر وجود ندارد.

تیم ملی با تصویری روشن‌تر وارد این مسابقه می‌شود؛ با این آگاهی که حریفش فقط نام بزرگی مثل صلاح ندارد، بلکه به‌تازگی اعتماد از دست‌رفته‌ای را هم پیدا کرده است.

ایران لازم نیست از مصرِ تازه‌بیدارشده بترسد؛ فقط باید آن را درست ببیند. مصر  تاریخ خودش را عوض کرده؛ اما بازی بعدی، دیگر درباره گذشته نیست. درباره این است که چه کسی بهتر می‌تواند از حالا استفاده کند.