هیچ تیمی برای ما بازی نکرد؛ جام جهانی جای دراماتیک بازی نیست

نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت: برای ما تازگی ندارد، نه افتادن از پله‌ی اول جام جهانی و نه چشم انتظار نتایج دیگران بودن! وقتی قرار باشد سرنوشتت در دستان دیگری رقم بخورد، یعنی خودت، امضای سقوطت را زدی.

ما خیلی وقت پیش حذف شدیم، همان زمانی که به این بازی‌ها صعود کردیم!

از تیمی که ورزشگاه پایتختش بیش از یک سال است هنوز ویرانه است، از تیمی که لیگ برترش نماد هرج و مرج و ناتوانی در تصمیم‌گیری است، از تیمی که باشگاه‌های بزرگش زمین تمرین اختصاصی ندارند و برای هر بازی التماس ورزشگاه‌های مختلف را می‌کنند، از تیمی که بخشی از مردمش مدت‌هاست برای باختش کِل می‌کشند؛ از تیمی که بازیکنانش سال‌هاست بدون آنکه احساس خطر کنند جایگاهشان را سفت و دست نخورده نگه داشته‌اند

از تیمی که به جای اردوهای سرحال‌کننده و جذاب، زیر بمباران نشسته بود و اضطراب‌هایش را می‌شمرد، از تیمی که مثل یویو باید بعد از هر بازی به کشور دیگری برمی‌گشت و خاک آمریکا آن را بیشتر از چندین ساعت پذیرا نبود، از تیمی که بردن را به تعویق انداخت و چشم به پای دیگر تیم‌ها دوخت تا بلکه جواز صعودش را امضا کنند، چه انتظاری دارید؟

همه را گفتم… چه آنها که دلمان را سوزاند و چه آنها که خنکش کرد! ما تیم صعود نبودیم. جام جهانی جای احساس و غیرت نیست، زیادی آن را دراماتیک نکنید، جام جهانی میدان تلاش، امکانات و هدف است. اگر کمتر از دیگران باشی حذف می‌شوی و هیچ‌کسی هم نمی‌تواند برایت کاری کند. شانس و اتفاق شاید در بازی همه تیم‌ها قفلی را باز کند، اما اگر به اندازه کافی خوب باشی، اصلا این دو واژه را فراموش می‌کنی.

ما حذف شدیم. هیچ تیمی برای ایران بازی نکرد. شاید تلخ‌ترین اتفاق برای ما در تمام جام‌های جهانی بود. بدشانسی شاید درِ خروج را باز کرد، اما ایران خیلی زودتر کلیدش را به آن داده بود.