چرا تنگه هرمز و موقعیت ایران، کلید ثبات انرژی جهان است؟

چندثانیه - این آبراه باریک که تنها ۳۳ کیلومتر عرض دارد، مسیر عبور نزدیک به یک‌پنجم نفت جهان است و هرگونه بی‌ثباتی در اطراف آن، بلافاصله تأثیر جهانی دارد.

ایران، در شمال تنگه هرمز، کنترل جزایری چون لارک، قشم و هرمز را در اختیار دارد، جزایری که مستقیماً بر مسیر عبور نفت‌کش‌ها نظارت دارند.

همین موقعیت سبب شده که ایران به‌طور طبیعی نقش کلیدی در امنیت انرژی جهان ایفا کند، نقشی که هیچ کشور دیگری در منطقه به این اندازه ندارد.

ثبات در این گذرگاه حیاتی، به‌طور مستقیم به ثبات قیمت نفت، سوخت هواپیما و انرژی خانگی در آمریکا و اروپا گره خورده است.

رسانه‌های آمریکایی گزارش داده‌اند که در هفته نخست جنگ، بیش از ۱۱ میلیارد دلار از پول مالیات‌دهندگان آمریکایی صرف هزینه‌های نظامی علیه ایران شده است، در حالی‌که مردم آمریکا افزایش قیمت‌ها را حس می‌کنند.

میانگین بهای بنزین در ایالات متحده از ۲.۹۲ دلار در فوریه به ۳.۷۹ دلار در مارس رسیده است.

در همان دوره، بهای سوخت هواپیما ۷۶ درصد افزایش پیدا کرده و کارشناسان از صعود قیمت مواد غذایی به‌دلیل اختلال در تأمین کود و انرژی خبر می‌دهند.

اما واقعیت روشن است: این بی‌ثباتی، نتیجه جنگ و نه سیاست‌های انرژی ایران است.

ایران همواره یکی از تأمین‌کنندگان منظم انرژی جهانی بوده و هیچگاه صادرات خود را برای فشار سیاسی متوقف نکرده است.

افزایش ناگهانی قیمت نفت به بیش از ۱۰۰ دلار در هر بشکه و سقوط بازارهای بورس آمریکا، پیام روشنی دارد: اقتصاد جهانی به امنیت پایدار در خلیج فارس و همکاری با ایران نیاز دارد، نه درگیری و تحریم.

به گفته کارشناسان منطقه، همکاری دیپلماتیک با تهران می‌تواند: مسیر امن و باثبات انرژی را از طریق تنگه هرمز تضمین کند، هزینه‌های سوخت و حمل‌ونقل جهان را کاهش دهد، و جلوی رکود اقتصادی جهانی را بگیرد.

اگر تنگه هرمز بسته شود، ۲۰ درصد نفت جهان از چرخه صادرات خارج می‌شود.

اما تا امروز، ایران نشان داده است که ثبات این مسیر حیاتی را حفظ می‌کند، حتی در دشوارترین شرایط.

به جای جنگ و فشار، جهان باید بر گفت‌وگو با ایران به‌عنوان شریک منطقه‌ای اعتماد کند.

آنچه رسانه‌های غربی «افزایش قیمت‌ها به‌دلیل جنگ با ایران» می‌نامند، در واقع هشدار روشنی است درباره وابستگی جهان به امنیت انرژی خلیج فارس و نقش بی‌بدیل ایران در آن.

به نفع همه است، از واشنگتن تا توکیو که به جای درگیری، همکاری با ایران را در مرکز سیاست انرژی جهانی قرار دهند.