چرا تماس تلفنی با نزدیکان سخت‌تر از فرستادن یک پیام شده؟

گروه هنر و زندگی چندثانیه آنلاین نوشت:

قبلاً هرروز برای زنگ زدن به دوست و خواهر و مادر وقت می‌گذاشتیم.. حالا ممکن است ساعت‌ها به کسی پیام بدهیم، اما برای یک تماس دو دقیقه‌ای بارها گوشی را برداریم و آخرسر پشیمان بشویم.

پیام دادن به ما فرصت فکر کردن می‌دهد. حتی اگر حوصله ادامه دادن نداشته باشیم، می‌توانیم گوشی را کنار بگذاریم و جواب را به چند ساعت بعد موکول کنیم. اما تماس تلفنی این امکان را از ما می‌گیرد. زنگ که می‌خورد، جواب که می‌دهیم باید بشنویم، حرف بزنیم و در لحظه تصمیم بگیریم چه بگوییم. سکوت هم دیگر اینجا معنایی ندارد.

برای بعضی آدم‌ها، همین فشار کافی است تا تماس گرفتن را عقب بیندازند. نگرانی از اینکه حرفی برای گفتن نداشته باشند، لحنشان بد برداشت شود یا گفت‌وگو به جایی برسد که آمادگی‌اش را ندارند، صحبت کردن را سخت می‌کند.

از طرف دیگر، پیام دادن کم‌کم شکل ارتباط ما را هم عوض کرده است. می‌توانیم کنار هم باشیم و حرف‌های زیادی برای هم داشته باشیم، اما هرکدام در حریم امن خودمان بمانیم.

شاید عجیب باشد که صدای آدم‌های نزدیک، برایمان غریبه‌تر از نوشته‌هایشان شده است. اما شبکه‌های اجتماعی به ما یاد داده‌اند قبل از هر گفت‌وگو، کمی فاصله بگیریم تا خودمان را برایش آماده کنیم.