چگونه در لحظههای پراضطراب، همراه و پشتیبان نوجوانمان باشیم؟
بودن در کنار افرادی که مرا درک میکنند و پرداختن به کارهایی که باعث آرامشم میشوند، به من کمک میکند الگوی بهتری برای او باشم. برای حمایت واقعی از نوجوانم، باید به او فضا و زمان بدهم تا خودش باشد و یاد بگیرد مسئولیت تصمیمهایش را بپذیرد.
در شرایط پراضطراب، مهمترین کاری که میتوانم برای فرزند نوجوانم انجام دهم این است که در کنارش باشم و نشان دهم دوستش دارم و از او حمایت میکنم؛ حتی اگر رابطهمان دچار چالش باشد.
همراهی و حضور من، به او اطمینان میدهد که تنها نیست و میتواند روی من حساب کند. در عین حال باید مراقب خودم هم باشم. وقتی به سلامت روان خودم اهمیت میدهم و برای آرامش و انرژیام وقت میگذارم، در واقع به او هم یاد میدهم که خودمراقبتی چقدر مهم است.
بودن در کنار افرادی که مرا درک میکنند و پرداختن به کارهایی که باعث آرامشم میشوند، به من کمک میکند الگوی بهتری برای او باشم.
برای حمایت واقعی از نوجوانم، باید به او فضا و زمان بدهم تا خودش باشد و یاد بگیرد مسئولیت تصمیمهایش را بپذیرد.
به جای اینکه بگویم چه کند، بهتر است در کنارش باشم و صادقانه احساسات خودم را هم با او در میان بگذارم تا ببیند که همه ما با استرس مواجه میشویم و میتوان یاد گرفت چطور آن را مدیریت کرد.
در نهایت، تلاش میکنم او را تشویق کنم درباره احساساتش حرف بزند؛ با پرسیدن از روزش یا انجام فعالیتهای مشترک، فضایی برای گفتوگو بسازم.
شنیدن فعال، همدلی و تمرکز بر موفقیتها و تلاشهایش، باعث میشود احساس ارزشمندی و امنیت بیشتری پیدا کند